E vërtetë familjare

Saimir Muzhaka

Tregim

Përfytyroj, hera-herës, sikur një peshkaqen ngjyrë gri e thellë, me trup të gjatë e dhëmbë të mprehtë, del nga lavamani i kuzhinës, i etur, i pangrënë dhe i turret nënës në krevat. Larg qoftë, peshkaqeni i ha nënokes njërën dorë, i kullufit njërën këmbë, i turret syve… Çfarë do bënte fill pas kësaj, nëna ime, qoftëlargu?! Do derdhte lotë njësoj, për secilën dorë; e vërtetë që do ndjente të njëjtën dhimbje për çdo vesh të prerë; do lëshonte po atë pasthirrmë të kobshme për secilën këmbë të shkulur fort; do ndjehej po njëlloj e verbër për çdo sy të lëbyrur… Mamaja është një grua gjashtëdhjetë e shtatë vjeçare. Ka dy vajza. Imagjinatën drejt peshkaqenit ma ndez vetë ajo, që nga mëngjesi gjer në darkë, trumbeton se nëna s’bën dallime tek fëmijët.

-Përfytyro të më pritej njëri gisht! Nuk do qe njësoj për mua?- më thotë e patrazuar, dhe sigurisht, pa e ditur se ku po shkoj me peshkaqenin grabitqar.

-Tek fëmijët, nënoke, dhimbja është e ndryshme…

-Ti je fare, bijë! Si ta nxë kjo gojë!- më thotë duke mbledhur buzët e duke u rënë faqeve, sa herë që i rrëfej këtë bindje.

-Po, po, ti e do më shumë, mama!- zgjatem për t’i puthur gushën.- Prapëseprapë, nuk ndryshon hiçgjë: ty të kam nënë, atë motër.

-Je fare, moj, po ta përsëris! Cila nënë i zgjedh fëmijët? Nëse s’bindesh, çpo njërin prej syve: cilido të jetë, njësoj do ta ndjesh veten qorre… Po ti je fare, bijë! Fareee!- më thotë teksa përtyp mes buzëve të rrudhosura një habi prej prindi.

Zgjatem prapë para saj, i ulem ndanë gjunjëve, e puth në gushë, i këndoj anës veshit:

-Të dua, nënoke!

-Jo, jo!- më shtyn prej krahësh, me shikim përdhè,- gjersa mendon mbrapsht, nuk më do! Hajde, hajde,- vazhdon pas pak, duke tundur kryet,- në më dhëntë jetë Perëndia do të shoh tek të tutë! Ngrihem vendit dhe zgjatem në dritare.

-Nënoke, mund të shoh dy male: Shpiragun dhe Tomorin. Nëntokë kanë rrënjë të njëta, por sipër dalin ndryshe. E di se kë pëlqej?

-Upupupupu!- nëna i bie faqeve të thata, rrudha-rrudha.- Ti je fare!

I ulem pranë, e kap prej mjekre dhe i shoh sytë e vlagët.

-Ky është krahu që godite asokohe?- e pyes tek i ledhatoj krahun e djathtë, i fishkur dhe i nxirë.

-Po, pse?

-Të dhemb sot e kësaj dite…

-Po, pse?

-Kot e them. Të kam vënë re, sa herë që ngre tenxheren, i jep më shumë forcë krahut të majtë…

-Ik, andej, ik! Se je fare! Ju kam rritur me qind halle!- sytë e saj mbushen plot.

Në vogëli, fëmijëve në kopsht u thosha se ime më qe aktore. Aktore profesioniste, që qante pa problem, sa herë që mbyllej në kuzhinë. Madje, u përpoqa çosa herë ta gjeja sustën që e shtypte nëpër rafte… hiçmosgjë! Mirë që qan,- u thosha shokëve plot me krenari,- po sa herë që e kap, nis e qesh me të madhe!

-Oh, nënoke!- bëhem njësh me të.- Falmë!

Dhe kështu, qajmë të dyja.

-Ngrehu, pra, vër xhezvenë në zjarr e na piq ndonjë kafe!- fshin lotët me shputën e dorës së majtë dhe ia plas të qeshurës.- Kafeja është gjëja më e mirë që di të bësh!

-Dëgjo, ëë. Një sheqer, një kafe!- më porosit me zë të çjerrët nga matanë.

-Po, nënoke, e di vetë,- i them tek shtoj mbi ujë një lugë kafeje, dy sheqeri.

Mjeku i lagjes e nxori nënoken me diabet. E shkreta, lë kokën për një lugë sheqer!

Kafeja thuajse ka zierë, kur në shtëpi hyn ime motër. E vrenjtur, pafjalë, shëndetligë!

-Ej, tushi, rapatushi…- e përkëdhel prej së largu.

-Mirë?- më pyet ajo.

E vëzhgoj me bisht të syrit prej kuzhinës, ku përballë, në dhomën e ndenjes, ajo bën duart kryq. Nëna i shkon pranë dhe e ledhaton prej faqesh, motrën time prej mermeri, siç ka ardhur nga marteniteti në shtëpi. Diç i thotë me zë të ulët, tjetra sytë në tavan. Mandej i ulet në bisht, me gjunjtë e lodhur motit, e puth në gushë dhe i zgjat pantoflat që mos të mbërdhijë.

Bën ngrohtë. Është fundprilli. Jashtë dritares, varet një qiell ngjyrë blu, i pastër si pjata e filxhanit.

-Ç’bën moj?! Ti je fare!- më bërtet nënokja që nga dhoma, kur dëgjon zhurmën që bën kafeja pasi derdhet prej xhezvesë.

Ajo e uruar mendje, që s’rri në një vend! Duke parë andej, harrova kafenë që po ziente.

-Motër, hidhi krahët nënës që mos të bërtasë,- them me shaka.

I futem punëve për të pastruar vendin. Marr një leckë, e pasi laj dyshemenë dhe tryezën, ndërtoj një masë tjetër.

-Motër, do dhe ti?

-Jo, jo, piva jashtë,- përgjigjet ajo me sytë në kalendar.

-Bëji, bëji fundin e filxhanit, sa të pijmë të treja bashkë!- shton nëna me nxitim.

Hap bufenë; bëj tok tre filxhanë. Mbush xhezvenë me ujë; ndez zjarrin.

-Ç’jetë e ndërlikuar!- mendoj, tek shtoj sheqerin,- disa pijnë kafe qoftë kur s’duan, e s’e meritojnë!

Share This:

blunavi.com