Semafor

Shkëlqim Çela

(tregim)

 

U plaka varur gjithë jetën mbi këtë kryqëzim të kurrfartë të xhadesë kryesore në të dalë të qytetit. Të tjerët kanë fat si gjithnjë, nëpër sheshe të mëdhenj ku çdo gjë është grand, me limuzina e pajtonë, e ku shohin gjithfarë tipash interesantë, turistë, klas metropolitan. Ndërsa këtejpari gjallon një mërzi rrethinash dhe fusha me kërcej të prerë misri duket sikur do ta gllabërojë qytetin me limontitë e saj të pasdites.

S’do ta harroj kurrë zgjimin tim këtu menjëherë pas montimit, kur çela njërin sy, atë të kuqin dhe pashë shkretinë rrugore, xhan-xhin. S’i besova të kuqit, hapa syrin tjetër, të gjelbërin, optimistin, që deri shkretisë i jep jetë, por edhe ai, përmes filtrit të blertë, solli përsëri veç pikëllim hamulloresh. Syri i verdhë, që gjithnjë i zbeh gjërat, përçoi të njëjtën pamje të fjetur që nuk lëvizte. Atë çast thirra “po ç’dua unë këtu?!”. Syri i kuq u rihap si plagë. Sepse tashmë nuk kishte asnjë shpresë. Isha një semafor i vetmuar “në mes të katër rrugëve”, që hap e mbyll sytë për asgjë, si isharet idioti që vjeshta e bën edhe të trishtuar.

Shpejt kuptova që nuk më deshën. Nuk shkoja me rrethinën dhe as me vendasit. Isha si mish i huaj, bezdi teknologjike, qenie avdalle me tre sy si e ardhur nga mitologjia. Duke parë makinat e rralla, karrot, ngushtinë e rrugës, supet e së cilës shkriheshin ngadalë me pluhurin dhe baltën anash, e përthitha mosdashjen e tyre. I bëja të ndiheshin keq, madje pak si të përdhunuar. Mjaftonte pezmi i grahësve të makinave kur humbisnin betejat me syrin tim të kuq. I shikoja si vinin nga larg, me shpejtësi drejtvizore të pashqetësuar dhe se si i jepnin gazit që të kalonin vrik kryqëzimin përsa kohë ishte hapur ende syri im i verdhë. Pastaj, kur ky mbyllej vetëm pak para se ata të arrinin në kryqëzim, mllefi digjte me erë asfalti dhe gome në frenimin e dhimbshëm që dukej sikur së bashku me shojet e frenave u gërryente grahësve edhe eshtrat. Urrejtja e përndezur kundër meje prushonte më e zjarrtë se e kuqja ime në sytë e tyre. Mes hirit të nostalgjisë për kohët e para pa mua: eh, sa mirë që ishte atëherë!

Mllefi i grahësve shtohej edhe më kur për dreq unë bllokoja pikërisht drejtimin që kish lëvizje dhe i hapja rrugën drejtimit pingul, që nuk kish asnjë makinë për be, as edhe një të largët që mezi shquhej. Aty donin të më vrisnin fare. Ndjeja hunjtë e inateve të tyre me majë të ndezur që nguleshin në syrin tim pengues. I cili nga ky shkak rridhte edhe më tepër gjak të kuq pritjesh. Ishin të gjithë Odise që unë i mbaja peng. Ashtu u dukej vetja, secili me një mall që i priste, me një frymëzim që do të bënte letërsi botërore, me një besnikëri që po venitej tej kryqëzimit veç për ta. Për ku nxitonin aq marrëzisht, vërtet! Se atë Odiseun e thashë sarkastik. E kisha me tallje të hidhët. Të tallem një herë edhe unë, i përpikti, elektroniku, sinjalistiku, i thjeshti sa më s’bëhet dhe prapë i pakuptuari, unë që harrohem sakaq, sapo sheshi mbetet pas – kalova kryqëzimin, të dhjefsha semaforin, që rri në krye të detyrës edhe kur grahësit me inatet jetë-e-dritëshkurtër janë duke u fërkuar pas shalëve të partnereve në dhomat e ngrohta, ndërsa jashtë të pret acari. Pa nami u bëftë! Se që bota është e padrejtë, kjo dihet edhe pa udhëkryqe!

Unë nuk u kam asgjë me të keq. Por kurrë s’më besuan. U jam bërë ngasje për thyerje ligji. Jo rrallë, në orët e natës së vonë, kur asnjë frymë njeriu nuk pipëtin përreth, grahësi i vetmuar avitet dhe “Ndal”-i im e ve në siklet, sepse mirëfilli është një “Ndal” idiot, e pranoj, dhe i paarsyeshëm në dukje. Të posambërriturit ndoshta më tepër i vjen rëndë të bëhet pjesëmarrës në idiotësi se sa tjetër gjë, shikon një herë majtas-djathtas dhe ia shkel gazit në të kuqe. Bëhet thyerës i rregullit kot më kot. Dhe doemos, diku në një si strofkull të padukshme, pret polici rrugor, i cili aq do dhe flakërin alarmin. Ah, të kisha edhe një sy të katër, blu, e ta ndizja si paralajmërim pikërisht kur blutë zënë pusira të errëta. Sepse më duket sikur bëhem palë në përbetim me patrullën që peshkon zogj nate. Më vjen keq për viktimat dhe si shpërblim marr urrejtje prej tyre.

S’kaloi shumë kohë dhe zona përreth filloi të popullohej me mëhalla të reja, nga këto të sotmet, pa histori e pa një gur ku të kesh vrarë gjunjtë, fqinjërime mëhallash fëmijëburgosura me sheshe lodrash ku çilimiu ka frikë se bën pis sheshin dhe jo e anasjellta, ku edhe drurët që supozohet të jenë plot me rrathë vjetërsie e urtësie e gjethe folklori e shushurima të vjetra e degë me karakter, duken si kauçuk ngulur prej firmave të gjelbërimit, pra lagjet e reja me kutitë postare gati për letra reklamash pafund që gjuajnë me shigjeta direct-marketingu qytetarët sferikë të mesëm.Lagjet me shtëpitë gati për klientë të firmave imobiliare dhejo për banorë vendas autoktonëpra, filluan të mbijnë e gjallojnë gjithandej. Bashkë me to u dukën edhe radhët e para pritëse në kryqëzim me mëhallsit e rinj, dyndja e zakonshme në orët me trafik të rënduar.

Njerëzit nën trysnitë e pritjes ka fare pak gjasa të jenë interesantë. Natyrisht rregulli ka përjashtimet e veta që e vërtetojnë: në kohën midis hapjes së syrit tim të kuq dhe atij të blertit mund edhe të ndodhin gjëra vërtet interesante, për shembull dikush puthet me të dashurën në krah, një grua bën shpejt e shpejt plotësim-mirëmbajtje tualeti me lëvizje rutinore e prapë se prapë të reja, një flirt lind e vdes përmes xhameve të automobilave që ulen e ngrihen si perde teatri kokëposhtë. Por këto janë të rralla. Më së shumti, grahësit pëlcasin nga padurimi, janë gati të mallkojnë gjithçka, shtypjen e gjakut nëpër enët e trupit e kanë më të ndërkryer se karburanti ndër gypat e makinave të tyre. Ata shajnë dhe nëmjet vijnë tek unë më të forta se sinjalet elektrike në sytë e mi. Ç’të bëj? Jam si një drejtpeshim në mes të kryqëzimit dhe çdo lëshim e favor njërit drejtim të rrugës do të dëmtonte patjetër krahun tjetër. Shqyhem mes atyre udhëve pingule që më tërheqin fuqishëm, secila nga vetja e vet si kuaj të egër, si në ato torturat namkëqia të mesjetës. Aty kuptoj që drejtësia qenka diçka që dhemb. Drejtësia nuk është e bukur. Pavarësisht nga moti. Mallkimi më i madh qenka të jesh instrument i drejtësisë në kryqëzime të ndërkryerish, kështu si unë.

Një ditë me dyndje në orët me kulm trafiku, ndjeva diçka që m’u këput përbrenda, një th(y)erje reumatizmale, ngërç rrymash të brendshme, një lloj artroze që nuk e kisha provuar herë tjetër. Ishte difekti i parë. Një protestë e trupit për pak pushim. Mes sëkëlldisë së prishjes, duke parë se si dyndja po zgjatej në njërin krah të kryqëzimit dhe se si grahësit e ndalur fillimisht u çmeritën nga ngrirja ime e më pas u mllefosën, më vetëtiu padashur mendimi se ndoshta tani njerëzit do ta kuptonin rëndësinë time. Pasi të shikonin më parë paaftësinë e tyre për të qullosur një gjë aq të thjeshtë sa kalimi me rregull i një udhëkryqi. S’duhej shumë, veç pak mirëkuptim dhe pak kortezi, një lëshim radhe në të kaluar, një herë njëri krah, pastaj tjetri. Por kjo nuk po ndodhte aty poshtë meje. Çdo grahës që ndodhej para kryqëzimit me siguri mendonte se s’bëhej qameti po të kalonte veç ai. Ja, punë dhjetë sekondash qe. Kësaj i shtohej frika se sikur të ndalonte e t’u hapte udhë të tjerëve, me çdo gjasë këta do ta linin atë pastaj me orë të ngucur nëatë udhëkryq të nëmur. Mirësia ndëshkohet! Leksion i udhës së ngarkuar. Ja pra, dhjetë sekonda janë, më falni, më falni, më falni. O zot, ç’specie e çuditshme… në tufë! Jam i sigurt që po të mos isha unë fare aty, të gjithë do të bënin çmos të kalonin vetë të parët, secili me dhjetë sekondëshin e vet nën sqetull, dhe do tëkokolepseshin në shesh pa mundur asnjë të kalonte në anën tjetër.

Kur më në fund më rregulluan, njerëzit për çudi u ndërkryen më shumë kundër meje, u kujtuan si duket për praninë time, difektin, dhe më shanë mbarë e prapë. Kjo e vulosi përfundimisht mospërputhjen mes nesh. Më urrejnë ngaqë shërbej. Po të diktoja, me gjasë do tëmë donin. Sidoqoftë, ngushëllohem ngaqë ky duhet të jetë fati i llojit tim, që rri varur mbi udhkryqet e të tjerëve. Kur plakesh, ngushëllimin, edhe po nuk e gjete, e krijon. Sytë nuk po më shohin mirë, dhe për këtë nuk i ka fajet as mjegulla, as pluhuri. Çfarë të plak, në të vërtetë, është moskuptimi.

Share This:

blunavi.com