AMANTEA IME

                Tregim

 

Eris Rusi

 

– Shi. Shi i verdhë. I ndyrë. I ngjitshëm. Baltë. Shi, i shpëlarë, si zift, shi. Dreqi e mori. I pjerrët.

Shi. – përfundoi nën dhëmbë fjalinë e tij zoti Aikon Molise, ndërsa ndjeu një këputje të përgjithshme në të gjithë trupin. U fut nga të fundit brenda bunkerit, një përbindësh i ftohtë betoni që të kujtonte të shkuarën, por që sot nuk trembte më. Pat ndodhur njëlloj edhe në pjesë të tjera të Shqipërisë. Bunkerët preferoheshin të visheshin e të shndërroheshin në diçka tjetër, në një bar ose në një vend argëtues,  apo në një restorant për të shmangur hijen e keqe të frikës që transmetonte betoni dhe e shkuara.

Njerëzit e kësaj toke kishin dëshirë të thjeshtonin të keqen, sa të mos e quanin më dot të tillë, edhe pse e keqja mbetej në vend, para tyre. Aikoni pat ardhur brenda heshtjes se tij: ish bunkeri mbante tabelën “Bar Restorant “Paradise”, ftesa ishte për një ceremoni dasme e ai i vetëm nga fisi i largët i Molisëve, tashmë gjendej aty i shtyrë nga kush e di çfarë force e errët misteri. Nuk njihte njeri. Të paktën kështu iu duk në fillim. Por më pas, ndërsa ruante me të dyja pëllëmbët ftesën e marrë, kur nisi të shtrëngojë duar të tjerë njerëzish, ngrohtësia e pështirë e trupave të tyre i solli ndijime të largëta të së shkuarës. Por cilat ishin fytyrat që i qëndronin përballë, i buzëqeshnin në atë mënyrë të huaj e ngjanin si kufoma të ftohta të një jetë të dikurshme që nuk ishte më e tija? Nuk mendohej shumë, por pas çdo përshëndetjeje, përsëriste me një buzëqeshje të vështirë në fytyrë emrat e atyre që i qëndronin përballe, Anduar, Emir, Ikana, Besuar, Jeluan, e kjo ishte një lojë e fëlliqur kujtese, pasi i dukej sikur hapte kot gojën e njerëzit përpara e dinin paraprakisht këtë, por nuk e bënin veten. I qullur në djersë, Aikoni ndjente këmishën e tij të shigjetohej nga vështrimet e pacipa të botës, të njerëzve, dhe kjo e nxiste të tërhiqte mëngët e xhaketës edhe më shumë për poshtë, të mbulohej, sikur me atë gjest do të bëhej i padukshëm e do të zhdukte gjithë mangësitë e tij.

– Shi! – mërmëriti sërish, edhe kur u gjend në karrigen e tij, në tavolinën që mbante emrin e vet të shënuar mbi një copë letër. Aikon Molise. Ky emër nuk më thotë gjë. Ky emër jam unë. Mërmëriti dhe kjo e bëri të ndjehej çuditshëm. Iu duk sikur nga tingulli i zërit, tek zvargu gërmat e mbiemrit të tij, erdhi e u kreshpërua brenda asaj salle bunker, një kollë e ngjirur e së shkuarës, njerëzit e gjakut të tij, të dikurshmit, ata që tashmë s’ishin as kujtime por vetëm pluhur, të strukur në indet e këtij trupi të habitshëm, kryeneç, që shumë shpejt mund të shuhej nga ekzistenca. Me një lëvizje të thjeshtë të supeve, e largoi atë ndjesi mallëngjyese, u ul në vendin e tij, palosi copën e letrës me emrin përkatës. – Më mirë të mos e dinë cili jam, – sikur ishte aq e thjeshtë t’i trembeshe gjykimit të botës duke u bërë një i paemërt çfarëdo mbi dhe. Zoti Aikon Molise ruante në kujtesë pamjen e fundit të vetes, një burrë i bëshëm, me një palë mustaqe të errëta që i mbulonin një pjesë të fytyrës dhe i jepnin trajtat e një njeriu si të tjerët. Por nuk ishte i tillë. Të tjerët nuk ishin njerëz. O zot, sa të lënë pas dore në atë pak shteg që quhej jetë. Këto kohë, vite a shekuj, edhe shpresa nuk quhej më mbijetesë, por njerëzit gëzonin diçka tjetër, një pavarësi të habitshme të mundurish. Të gjithë ishin të mundur. E ndjenin e nuk e shprehnin dot. Ndaj bënin fëmijë. Ndoshta kot dashuronin. Kishte një kontrast të jashtëzakonshëm ndërmjet asaj pamjeje dhe mendimeve të tij, zoti Aikon, së jashtmi. Nga larg ai dukej se ruante diçka të fisme dhe të mirë, si hajmalia që njerëzit donin ta kishin pranë, si mbroth dhe fat i ditës së caktuar të javës. Rreth tij dihej shumë pak, e ajo çka bota pëshpëriste iu ngjante thashethemeve që stërholloheshin sa e humbnin distancën me realitetin. Kishte jetuar një kohë të gjatë në anonimat, brenda apo jashtë vendit, nuk ishte martuar kurrë apo kishte tre gra e shumë fëmijë të jashtëligjshëm, jetonte endacak e në mëshirë të botës apo zotëronte një pasuri të rrallë si trashëgimi e fisit të tij.

Në fakt zoti Molise ishte i fundit që ruante atë mbiemër, në kushte të rralla e të paparashikuara të gjithë njerëzit që ruanin atë mbiemër kishin ndërruar jetë ose qenë tretur nga dheu në mënyrë të mistershme. Sot, i ftuar në këtë ceremoni dasme ai nuk njihte as Eluarin, dhëndrin, as Artemisën, nusen, ndaj pat ardhur i bindur që do të ndodhte diçka, njëlloj si me paraardhësit e tjerë të fisit të tij. Do të vdiste. Ose me keq akoma. Por kishte kohë ende për këtë. Ceremonia pritej ende të fillonte.

                                        * * *

– Mirë se keni ardhur miku im, Molise! – dhe një mal gjigand me buzëqeshje njeriu e mbuloi të gjithin. Nuk tentoi t’i shmangej përplasjes, as i buzëqeshi, por kur u shkëput nga shtrëngimi i huaj, zoti Molise nuk rreshti së vështruari përqark dhe tha:

– Ftohtë. Beton.

– Bunkeri i jetës! Martesor! – dhe buzëqeshja e lodhur atij njeriu, e bindi Molisen të peshonte vështrimin në gishtat e lodhur, të mpirë, të mbledhur të asaj dore që i zgjatej para. Babai i dhëndrit. Ata e kishin ftuar por ai nuk kujtonte dot të djeshmen. Tundi kokën si në shenjë fatkeqësie.

Tjetri u mbush thellë me frymë. Si dukej e kuptoi. Aikon Molise nuk dha asnjë shenjë që mund t’i takonte atij të vdiste këtë mbrëmje. Sot nuk ishte radha e këtij, fatlumi, do të vazhdonte jetën e këtë kujtim dasme do t ruante me vite të tjera brenda vetes, si kontakti më i afërt me atë që mund t’i kish parathënë fundin e tij. Brenda bunkerit,- do të ngjirej të thoshte. Kur dikur besohej te vdekja kolektive dhe te bomba atomike. Por deri atëherë do të mbetej gjallë. E keqja nuk ishte në anën e tij.

– Miku im! – pëshpëriti, por u duk e përvajshme ajo fjalë dhe nxitoi hapin. Uhm, njerëzit dhe bota e kuptojnë që nuk ka më pritje? Koha nuk ekziston, por vetëm diçka e pluhurit që kur ti nxiton, të vihet përsipër e të bën fresk kur je në anën e mirë të fatit, ose të lidh fytin si nyje vendimtare kur nuk ka më ditë për ty.

Sa shumë ajër mbi këtë tokë? I strukur në barkun e atij strehimi antiatomik, ish bunker, ish i lumtur, pa asnjë përgjigje. E megjithatë nuk bëri dot fjalë. Në mendjen i tij i shkoi kalimthi diçka e purpurt! E tillë ngjyra, e purpurt frika, njëlloj jeta, i tillë fundi, psherëtiu fjalën fund. Duhej t’i vinte një emër. Dikur, i lumtur e me Amantean afër, pat bërë një premtim të habitshëm. Ne do të duhemi deri sa t’iu vendosim një emër gjërave. Po gjërat tani nuk kanë më emër? Emrat e gjërave i ka harruar ai? Ku je Amantea? Dhe ky emër c’kuptim ka tani.

Aikon Molise kapi vendin që i patën caktuar. I heshtur, një hije mes të gjallëve, sa të vinin të rinjtë dhe pas tyre jeta, atij iu duk aq e tjetërsuar bota dhe njerëzit. Me duart që i dridheshin nga një sëmbim i lehtë në gjoks, nxori prej xhepit një cep të vogël letre. Kur e mbështeti stilolapsin të shkruante diçka, u mbush thellë me frymë. Humbi kështu duartrokitjen e gjatë të sallës për mbrëmjen që sapo kish nisur. Nuk iu përgjigj kamerierit që po i vendoste pjatën e parë të antipastës. Nuk u shkund nga zëri i thellë i një burri që mendonte të vdiste e ishte babai i dhëndrit. Përkundrazi. Tek mbështeti në letrën e bardhë majën e stilolapsit, i erdhën në kujtesë deti dhe dielli, jehona e një buzëqeshje të ëmbël, jastëkët e vegjël të reve, kështu i quante Amantea puthjet që i jepte dhe i mbushin me dashuri qenien. Ca prekje të këndshme buzësh ku mund të mbështesje kokën e të jetoje i lumtur.

– Ti nuk do të vdesësh sot! – shqiptoi rëndë Aikoni dhe ndjeu keqardhje në zërin e tij. Kishte shkruar emrin e njeriut të mëparshëm në letër. Dhe boja kishte mbetur e lexueshme, edhe pas shqiptimit të shkronjave nga ai. Për këtë ndoshta i patën dërguar ftesën.  Në atë sallë dasme ai gjendej i futur jo më kot. Ishte si brenda jë bote të vogël njerëzish e interash, Molise dhe miti i fisit të tij, e do ti duhej të izolonte njërin prej tyre, veçmas të tjerëve, një jetë e destinuar drejt hiçit, por më përpara duhej ta gjente, ta kapte, ta tregonte, që të tjerët të merrnin frymë lirisht e të vazhdonin gëzimin e tyre.  Por kjo mund të kryhej edhe si një lojë, sikur ende  mund të gëzohej ndaj jetës, që s’ishte veç mëngjes, por edhe muzg e mbrëmje. Ndaj sa më shpejt të niste kontrollin e tij. Ta gjente fat-humburin. Ta niste kërkimin fillimisht nga të papërfillshmit, ata që vuanin nga sëmundje, të palumturit, të dashuruarit e të zhgënjyerit nga dashuria. Diku duhej të ndodhej, midis, i gjori.  Ta niste prej tyre. E ndoshta kish një shpresë edhe për të.

Dreq! Mizerabël! Fatlum! I mjerë! Dy të mjerë! Pa shpresë! Dy pa shpresë.

Njerëzit nuk reagonin, por zëri i Aikonit kishte nisur të ndihej rrotull. Fliste me vete, lëvizte buzët dhe bënte tek-tuk ca shenja të habitshme, sikur mbante shënim. Përqark i hapnin vend, nuk e linin të shtyhej me bërryla si të tjerët, madje mund të thuhej se e respektonin. Ngjante sikur shihnin një njeri të çuditshëm që shfaqej nga hiçi, rehatohej në mendimet e tij, mbi një karrige katërkëmbëshe, e kur herë pas herë ngrinte kokën, në vend të kupolës së bunkerit, shihte shandanët farfuritës, e pastaj sikur të mbushej me tërbim, iu hidhte kova me sharje botës e atyre që i rrinin afër, sikur të ishte ujë i turbullt vreri që iu derdhte përsipër. Qeshnin. Kujtonin se ishte shaka, por brenda vetes iu lindte ai ngacmimi i marrë, ajo dëshira e çuditshme për ta shqepur në dru, dru sa të jepte shpirt. Nuk përgjigjeshin e shkonin më tutje sikur mos kishte ndodhur gjë. Aikoni shënonte. Dasma sapo kishte nisur, e ai e dinte që gati të gjithë do të jetonin deri nesër. Me një përjashtim.

                  ***

Ajo erdhi kur ai nuk e priste. E veshur me tisin e ëmbël të mbrëmjes, vetëm sytë i shkëlqenin, ndërsa këmbët dukej sikur nuk i preknin tokën. Fytyra e saj ishte malli më i ëmbël i zemrës, kishte një vështrim të dashur, qortues, lëkurën e bardhë që e bënte prej tejbote dhe lumturie! Ishte mrekullia vetë. Ndërsa po vinte drejt tij, Amantea buzëqeshte si ujëvarë e ëmbël, e në çdo hap të sajin, toka ndalej së rrotulluari, muret lëshonin një psherëtimë kënaqësie, ndërsa zemra e të gjorit Molise, shkërmoqej në adhurim.

– Unë e dija që do të vije!- pëshpëriti, por prapë i fërkoi sytë, sikur kjo që po shihte të mbetej një ëndërr. Amantea nuk foli. Ishte e njëjta vajzë që pat njohur dikur dhe i kish rrëmbyer jetën. Kësaj here nuk kishte stepjen e dikurshme. Ai u bë gati t’i thoshte të gjitha datat që mbante mend. Ishin njohur ditën e fundi të gushtit, apo muaji gusht në fundin e tij iu kish dhënë kënaqësinë e puthjes së parë. Sa herë e pat mbajtur atë kraharor drithërues, të shtrënguar pas vetes. E tani ja ku e kishte sërish. Por nuk mundej të fliste. As të shqiptonte me zë të lartë kohën kur ishte gjunjëzuar para saj, kur i kishte kërkuar dorën, në një rrugë të gjatë mali, gjarpëruese, që e patën bërë me ndalesa dhe puthje, deri në majë. Amantea mbante një veladon të kohës, të ditëve të thurura në një kombinim të pazgjidhshëm që e kishin bërë të përjetshme. Ose të vdekshme, më shumë se kurrë.

– Zemra ime! – e dëgjoi të psherëtinte kur u ul pranë tij, por nuk e preku me dorë. E pa të rregullonte flokët, iu duk sikur një natë e zezë pis zbriti nga gishtat që hynin si dallgë brenda qenies së saj. Dhe nuk mundi dot, por e zgjat drejt saj dhe e shtrëngoi një grimë.

Heshtje. Më tej, kur përhumbja dhe mjegulla e mbrëmjes nisi të shpërndahej, një tik-tik filloi të gjëmonte sallën. Shi. I njëjti shi i bezdisshëm, por Amantea gjendej pranë tij. Ç’t’i thoshte më parë? Që nuk jetonte dot pa të?

– Si jeton pa mua? – e pyeti.

Amantea rregulloi dy kaçurrela që i mbulonin cepin e buzëve. I qeshi çiltërsisht, si mirësia vetë. Ai dalloi që ajo nuk prekej nga shiu, nga ajo masë amorfe e turbullt e piste, që kullonte mbi atë dhe mbi të gjithë të ftuarit e tjerë të dasmës.

– Jetoj. – i pëshpëriti. – me ty. Dhe duke ulur gishtin tregues mbi tavoline, nisi të lëvizje të përqendruar mbi konturet e bardha të mbulesës. Ku ajo kalonte dorën, ngriheshin diej të çuditshëm të kuq, i ngjanin ditëve të lumtura të bekuara. Brenda atyre ditëve kishte mall dhe puthje e përqafim. Edhe të qeshura fëmijësh. Ishte si një zgjim i ngrohtë që njerëzit shpresonin ta bënin në ato ditët e pushimit, kur koha ndal së ekzistuari dhe bukuria është ulur afër thjeshtësisë. Një përshëndetje, një përqafim, ledhat e flokëve që bien mbi fytyrën e të dashurit dhe zemra që rreh fort, sikur të jetë dita e fundit e gjëmimit të madh.

– Qëndro me mua, gjithmonë. E sheh me kë kam të të bëj? – Vështrimi i Molises u largua nga Amantea, e me një zmadhim të syrit kapi krejt sallën. Njerëzit, kësaj here ngjanin qesharakë. Lëviznin ngadalë. Ishin aq kot në atë stepjen e vonuar të tyre, për të ecur drejt, për të kapur të mirën. E gjithë salla tashmë, dukej pa shkëlqimin e saj, një bunker i akullt, beton, jetësh që konsumoheshin pa pretendime. Asnjë nuk kërkonte apo e ngrinte zërin për më tepër. Burrat rrinin pranë grave, flisnin një copë here, pastaj nuk e merrnin dot vesh si nisnin e luanin mendsh ngadalë. Bëheshin të marrë, por jo të marrë të bukur. Nga ai lloji i njerëzve që budallalloset e ka nevojë t’iu mësohen edhe gjërat më elementare të jetës, si përtypja e ushqimit, gëlltitja, apo të shkuarit në banjë. Kurse gratë e tyre, femrat, sa vinte e gërmonin si të tërbuara, me të gjitha gishtërinjtë, fytyrën, e kockat iu dilnin në pah si një fund i kobshëm që i priste. As bukuri. As dashuri. Jo më gjëra të ëmbla. Por vdekje.

– I sheh edhe ti këto? – e pyeti, duke kaluar gishtin tregues mbi njerëzit. – Që kur nuk je më, unë veç kështu shikoj.

– Miku im, sa marrëzi që flet! – Amantea u shkri në një të qeshur kristal, e la një copë herë pezull në ajër dhe e dini ju si thyhen të qeshurat? Si shkëndija që nuk shpojnë mishin, por bëhen gëzim për buzë të tjera. – Ti do që t’i shohësh ashtu, sepse mendon vdekjen. Unë jam në një dasmë tani, e vetmja që shkoj në mend është modeli i flokëve, grimi që kam vënë, jam më mirë ose jo se të tjerat këtu. Dhe.., pse vdiqa kaq shpejt, ta di.

Molise nuk u përgjigj për një copë herë. Kujtoi se ajo heshtje do t’ia largonte vetes peshën e rëndë të përgjigjes. A mund ta shpjegonte dot ai ç’ishte vdekja dhe pse i kish takuar Amanteas një fund i tillë? Përqark, u mundua të përqendrohej mbi gjërat.

Në fakt po ndodhnin fakte të habitshme. Të gjithë, sikur të ishin pre e një entuziazmi kolektiv, përpiqeshin të kërcenin.

– Kërcimi është një mënyrë e mirë për t’i thënë vdekjes prit dhe pak, – mendoi. E megjithatë kishte nga ata që nuk ia thoshin fare lëvizjes së hapave. Bëheshin qesharakë. Pengoheshin e skuqeshin. Por donin të jetonin. Kurse Amantea, akoma, rrinte pranë tij.

               ***

– Ti nuk do ta marrësh Artemisën sot, apo jo?

Aikoni u shkund nga gjendja e tij kur pa t’i qëndronte përpara dhëndri, Eluari, një çunak bjond, që gëlltiste pështymën si para komisionit të vlerësimit të jetës, dhe po i drejtohej me fjalë pa kuptim.

– Ti je Aikon Molise. Kështu të thërrasin të gjithë, ose zoti Vdekja, kur nuk të kanë pranë. Kjo është dasma ime dhe ty të ftoi babai im.

 Aikoni heshti së dëgjuari atë mistrec. Prej kohësh, fisi i tij dallohej për diçka unike mbi këtë botë. Ata parashihnin dhe kërkonin vdekjen e njerëzve. Kur i gjenin ata që iu veniteshin në ëndrra, i bënin të vdisnin.

– Më njohke mirë djalosh! – i buzëqeshi, me dëshirën që kjo të merrte fund përnjëherë. Por Eluari nguli këmbë.

– E sheh kostumin tim? Ka kushtuar një djall e gjysme, sikurse dhe kjo përgatitje dasme. Ky bunker i mallkuar s’është më i tillë pas përgatitjeve që ne bëmë. Po dritat? Edhe ngjyrat, tërë kjo jetë që futëm këtu brenda me aq përkushtim. Ndaj harro çdo porosi të babait. Na lër të jetojmë.

Sa e cingërisi kjo përbuzje e të riut Aikonin. Por nuk e dha veten.

– Si thua, dalim pak? – e ftoi dhe duke u ngritur i pari, e la veten të ndiqej prej tjetrit. Kaluam mes sallës së buzëqeshjeve, Eluari përshëndeti duke i shkelur syrin nuses së tij, e ky ishte gjesti i fundit që beri normal, pasi sapo vunë këmbë jashtë sallës, u kap për fyti në një shtrëngim vdekjeprurës. Aikoni i mëshoi gishtërinjve të tij mbi fytin e njomë të atij rioshi. Nuk i foli gjë. Nuk i tha Fli, e as shprehjen Erdha për ty sot. Jo, ishte krejt ndryshe kjo natë, jashtë atij bunkeri, ku një inat i kobshëm i drithëronte gjithë muskujt e Molises.

– Të vdesësh ti? Është fat, – dhe ndërsa e çliroi morsën mbytëse, kur dëgjoi kollën e dhëndrit që nënkuptonte ajër dhe jetë, e hoqi zvarrë, hapi një cep të derës dhe e la të shihte brenda.

– Cilin do që të vdesë? – i mërmëriti.

Eluari, nën hijen e një terrori të fortë, picërroi sytë. Nuk po njihte dot asgjë. Brenda sallës kishte një hije të rëndë zie. Njerëzit hanin me zor. Qeshnin pa gaz. Kërcenin dhe i hidhnin këmbët rrotull si qen të vuajtur, të rrahur. Të gjithë e kishin braktisur atë fasadën e jashtme, që i pat sjellë me aq qejf aty brenda. Teto Rina dhe xhaxhai, Glianji, nuk ishin më ai çifti që donin të bënin fotot deri buzë pishinës. Ishin ca vemje të zbehta, më sytë e zgurdulluar, duke pritur natën e madhe.

Të vegjlit, fëmijët, nuk kishin më atë gjallërinë e parë, zvarritshin në dysheme dhe ngeleshin aty. Sa të pistë ngjanin. E pistë gjithçka. Dalloi atë burrin plak që e thërrisnin xhaxha Teliando. I bllokuar në lëvizjet e tij, por me një shprehje të mirë në fytyrë. I pandryshuar. Sikur donte të vdiste. Gjithë pjesa tjetër e fshehur pas tij, pis dhe e ftohtë. Krejt bota që ai djalosh njihte, ishte diçka pa lëvizje, pa ndjenja, e ftohtë, njëlloj si ai mallkimi i akullt që mbante brenda vetes dhe e krahasonte me zemrën që duhej të rrihte fort.

– Më lësho! – psherëtiu, sikur të ishte e fundit që do të thoshte i gjallë mbi tokë.

Shtrëngimi i Molises u lehtësua. Eluari u kollit, pastaj fjalët i dolën vetiu:

– Sot duhet të jetë dita ime. Por e tillë duhet vallë? Asnjë që qesh si duhet dhe me zemër, asnjë që jeton për mua dhe gëzimin tim? I vetëm e i braktisur, kështu u dukkam. Kështu duken të gjithë.

Molise e lëshoi dhe e ndihmoi të ngrihej e të mbahej me këmbët e tij. I lëshoi sytë e thellë mbi fytyrën e djaloshit. Sa fytyra të tilla kishte parë. Ai vuante. Për këtë s’kish dyshim.

– Mos iu mërzit gëzimit, – i tha, e vështrimi i tij kaloi mbi nusen. Një vajzë e brishtë, e ëmbël, e veshur me të bardha që i kujtoi Amantean e tij. – Lumturia do kohë të vijë, por nuk është diçka që quhet me emër dhe ti e thërret. Mendoje sikur të jetë një çast i jetës, ajo që rrallë vjen, e kur kjo ndodh, ti nis ekziston. Të tjerët, bota, ngjyrat, rënkimet, por edhe pëshpërimat e shëmtitë e qiellit e të tokës, sa të papërfillshme janë.

Eluari kishte nisur të kontrollonte frymëmarrjen. U vë në dëgjim të atij zëri të largët, që i ngjante aq i ngrohtë në rrëfim. Nisi të kuptojë historinë e jetës së atij zotërie që e thërrisnin për vdekje. E tija quhej Amantea, por a mundej që emri t’i jepte kuptim të gjithave?  E ndjeu si rritej brenda rrëfimit fytyra e një gruaje që nuk e kishte parë ndonjëherë por që mbetej e bukur si vetë perëndia. Nuk ngurroi të buzëqeshte. Shihte nga shtegu i dritës drejt sallës së festës dhe sërish u ndje mirë. Brenda mureve të sajuara vareshin shandanë që dukej sikur shkëlqenin jete dhe gëzim. Por përqark, sa ftohtë e aq pak frymëmarrje që të bënin të gëzoje. Krejt bota si një glob i vogël, me ditë që përsëriteshin çdo ditë. E hënë. Dhe prapë e hënë. E martë. Sërish e tillë. Një vit e po një tjetër. Marrëzi.

– Merre atë! –klithi i çliruar.

Aikoni u kap në befasi nga ai tingull i prerë. Zgjati kokën për të parë brenda sallës. E njëjta zymti, të njëjtat jetë të thara.

– Cilën?

– Atë plakën shëmtaruqe. E sheh si qesh, si një budallaqe e madhe? Ka kohë që është e mërzitur nga jeta dhe nga njerëzit? E për sa kohë mund të duhen jeta dhe njerëzit kur je në atë moshë? – zëri i dhëndrit dukej këmbëngulës.

– E si e quajnë? – pyeti për forcë zakoni zoti Molise.

– Amantea. Kështu e quajnë. Njëlloj si e dashura jote.

Nuk i erdhi hiç mirë ai krahasim, ndaj preku lehtë me dorë qafën e djaloshit dhe e ftoi të kërkonte dikë tjetër.

– Merre atë tjetrën pa. Është motra ime. E sheh si kanë nisur t’i bien flokët? Një nga ata fëmijët që shtrihet përtokë si gic në baltë, është i saji. As ka vend të dojë, e jo më të ndjejë dashuri. Merre, ta gëzosh.

Aikoni pa me dyshim. Në fakt, gishti tregues i tjetrit tregonte pamjen e rëndomtë të një gruaje dikur të bukur. Pa kurrfarë shprehie në fytyrë. E zbehtë si hiçi.

Ajo ka vdekur tashmë, – i tha për ta sfiduar.

– E quajnë Amantea, edhe atë!- përsëriti bjondi pa pikë dyshimi. E pa i lënë kohë të fliste, të kundërshtohej për atë marrëzi të radhës, i listoi me emra dhe shenja të gjitha femrat e asaj salle. Të gjitha me emrin Amantea. Që kishin vdekur ose duhej te vdisnin këtë ditë. Kur kujtoi se u lodh, i përkuli krahët, në shenjë dorëzimi, e pëshpëriti me pezm:

-Merri të tuat. Amanteat! Unë po shkoj tek e imja. Më në fund!

Sfidues dhe budalla ky djalë. Të gjithë i kishte bërë të vdekshëm, e që të vdiste nuk kishte lënë asnjë. Molise buzëqeshi. Sa pak i kish treguar nga jeta e tij, ah dashuria që pat jetuar e mendonte s’do gjendej më kurrë në botë, e ja tek tallej tjetri. Nuk i linte të vinte gishtin mbi asnjë. Të gjitha Amantea, të gjitha të paprekshme prej tij.

E ndoqi  ngadalë, nga pas, kur Eluari po futej brenda festës së dasmës. Nuk kishin më ç’të thoshin, e aty do të merrte fund ajo mbrëmje. I lodhur e i mpakur, Aikon Molise do të arratisej në kujtimet e dhimbjes.

Kur veç, për dreq, ja ku e pa. E nuk ishte dot një ëndërr. As një vegim. E veshur me tisin e ëmbël të mbrëmjes, ja Amantea e tij. Duhej të ishte nusja e Eluarit, ose i ngjasonte aq shumë të dashurës së hershme të tij, por prapë gjithçka e bindi Molisen se ishte Ajo. Donte ta besonte këtë. Mrekullia i pat ndodhur atij, e Amantea ia kish dalë të vinte rishtas në këtë botë.  E ulur krah Eluarit, si gjoja nuse e tij, e gjitha e bardhë afër atij dhëndri budalla që veç qeshte më kot, i rrethuar nga Amanteat që numëronte me gisht. Asaj vetëm sytë i shkëlqenin, ndërsa këmbët nuk i preknin dot tokën. Ah, mrekullia vetë! Plot jetë dhe me gëzimin e botës, Amantea ja se ku ndodhej. Atje.

A mund të mendonte dot më tepër me atë që shihte përballë? Le të ishte marrëzi, vegim, verbim, i tiji. Nuk u lut, por edhe brenda sallës nisi një shkundje e lehtë. Një fllad i freskët, sikur të ndillte shi. Amantea apo nusja e mbrëmjes u shkri gazit. Shi i verdhë. I ëmbël. I lehtë. Freskues. Shi. Njeri duhej të vdiste. Shi. Nuk ishte radha e Eluarit, ose ai nuk e ndjente që fati parathoshte fundit e tij. Por a meritonte të jetonte akoma ai djalosh me buzëqeshje të rreme, me lumturi të rreme e gëzim të fëlliqur mbi buzë, krah asaj vajze që ishte Amantea, apo i ngjante Amanteas së tij? Njëri do të vdiste sot. Shi. Dhe Aikon Molise, patjetër e dinte këtë. Për herë të parë do të ndryshonte njëtrajtësinë e jetës, të fisit dhe të gjakut që përfaqësonte: nuk do ta thoshte, nuk do ta ndillte afër vdekjen e tjetrit, por do ta bënte ai. Shi. Njërin do ta vriste sot. Shi. Dhe zoti Molise nuk priste dot më. Tek mendoi si do ta mbyste me të dyja duart djaloshin që sot martohej, u ndje i qetë për vendin që i takonte, e çuditshme jeta, krah Amanteas së tij.

Share This:

blunavi.com