Dhjetë hëna po lindin

Poezi nga Mark Strand

 

 

TË VDEKURIT

Të thella rriten varret.
Të vdekurit më të vdekur çdo natë

Nën vidhet dhe shiun prej gjethesh,
Të thella rriten varret.

Shtjellat e zeza të erës
Mbulojnë tokën. E ftohtë nata.

Gjethet janë shtruar përkundrejt gurëve.
Të vdekurit, më të vdekur çdo natë.

Një terr i payje ata përqafon.
Fytyrat e tyre n’mjegull.

S’mund t’i kujtojmë ata
mjaft qartë. S’do të mundemi kurrë.

 

SHTATË POEZI

Për Antonia-n

I
Në skaj
të trupit të natës
dhjetë hëna po lindin.

II
Një blanë kujton plagën.
Plaga të kujton dhembjen.
Ti po qan edhe një herë.

III
Kur nën diell shëtisim
hijet tona janë si lundra të heshtjes.

IV
Trupi im poshtë prehet
dhe dëgjoj unë zërin
tim që pranë meje prehet.

V
Kënaqësia është shkëmbi
ai hapet
dhe ne brenda tij hyjmë
dhe brenda vetjeve tona hyjmë
çdo natë.

VI
Kur dritores i flas
unë them që gjithçka
gjithçka është.

VII
Një çelës e kam
Kështu derën e hap dhe hyj.
Errët ësht’ dhe unë hyj.
Më errët ësht’ dhe prapë hyj.

* * *

Në një fushë
Mungesë e fushës
Jam.

Kjo është
Gjithçka ndodh.
Kudoqoftë jam
Jam ç’ka mungon.

Kur shëtis
E pres ajrin
dhe gjithmonë

ajri hyn,
mbush hapësirat
ku ish trupi im.

Ne të gjithë arsye kemi
për të lëvizur.
Unë lëviz
të mbaj gjërat siç janë.

 

ARDHJA E DRITËS

Madje kaq vonë ndodh:
Ardhja e dashurisë, ardhja e dritës.
Ti zgjohesh dhe qirinjtë janë ndezur sikur vetvetiu,
Yje grumbullohen, ëndrra derdhen në nënkresat e tua,
Duke ngritur tufa të ngrohta ajri.
Madje kaq vonë eshtrat e trupit ndrisin
Dhe pluhuri i së nesërmes flakëron frymë.

 

KOPSHTI

për Robert Penn Warren

Shkëlqen në kopsht,
në të bardhën gjethnajë të gështenjës,
në rrethin e kapelës së tim eti
kur ai shkel në zhavorr.

Në kopshtin e varur në kohë
rri mëma ime në karrigen me dru sekuoje:
dritë mbushet qielli,
palat e fustanit të saj,
trëndafilat kokolepsen pranë saj.

Dhe kur im atë përkulet
në vesh t’i pëshpëritë,
kur çohen që të ikin
dhe kur dallëndyshet vrullojnë
dhe kur hëna dhe yjet
së bashku përgjumen, shkëlqen.

Sapo ti përkulesh mbi këtë faqe,
vonë dhe fare vetëm, shkëlqen: madje dhe tani
në momentin para se të zhduket.

 

MBETJET

E zbraz veten nga emrat e të tjerëve. I zbraz krejt xhepat.
I zbraz këpucët e mia dhe i le ato ndanë rrugës.
Natën kthej mbrapsht orët:
Hap albumin e familjes dhe shoh veten si një djalosh.

Ç’të mirë sjell ajo? Orët e kanë kryer punën e vet.
Them emrin tim. Them lamtumirë.
Fjalët njëra – tjetrën ndjekin nga kahu i erës.
E dua gruan time, por veç tutje e dërgoj.

Prindërit e mi çohen që prej froneve të tyre
në dhomat qumështore të reve. Si mund të këndoj?
Koha më tregon se çfarë jam. Ndryshoj dhe i njëjti jam.
E zbraz veten nga jeta ime dhe jeta ime mbetet.

 

DUKE NGRËNË POEZI

Bojë rrjedh cepave të gojës sime.
Nuk ka lumturi si kjo e imja.
Kam qenë duke ngrënë poezi.

Librarja nuk e beson atë çka sheh.
Të trishtuar sytë e saj
dhe shëtit ajo me duart në fustanin e vet.

Kanë ikur poezitë.
Drita e vagullt është.
Në shkallët e bodrumit qentë janë dhe lart po vijnë.

Kokërdhokët e tyre vërtiten,
këmbët e tyre bionde digjen si furça.
Bibliotekarja e shkretë fillon këmbët të përplasë dhe të vajtojë.

Nuk kupton ajo.
Kur përgjunjem dhe dorën i lëpij,
ajo ulërin.

Jam një njeri tjetër.
I hungërij asaj dhe leh.
Zhurmoj me gëzim në terrin libror.

 

NGA NJË MBRËMJE E GJATË E TRISHTUAR

Dikush po thoshte
Diçka për hijet që fushën mbulonin, për
Gjërat dhe si ato shkuan, si dikush fle kah mëngjesi
Dhe mëngjesi ikën.

Dikush po thoshte
Si era vdes, por pastaj kthehet,
Si guaskat janë qefinët e erës
Por moti vazhdon.

Ishte një natë e gjatë
Dhe dikush tha diçka për hënën që derdhte të bardhën e saj
Përmbi fushën e ftohtë, që asgjë nuk pritej të ndodhte
Veçse gjithçka njëlloj.

Dikush përmendi
Një qytet ku ajo kish qenë para luftës, një dhomë me dy qirinj
Përballë një muri, dikush kërcente, dikush tjetër shihte.
Ne filluam të besojmë

që nata nuk do të mbaronte.
Dikush po thoshte që muzika kish mbaruar dhe askush se vuri re.
Pastaj dikush tha diçka për planetët, diçka për yjet,
se sa të vegjël ishin, sa larg përtej.

 

MISTER DHE VETMI NË TOPEKA

Pasditja errësohet në mbrëmje. Një njeri bie thellë dhe më thellë në spiralen e ngadaltë të gjumit, brenda rrjedhës së tij, gjatësisë së tij, nëpër atë çka ndihet si mjegull dhe vjen më në fund tek një derë e hapur përmes së cilës ai kalon pa ditur përse, pastaj përsëri pa ditur përse shkon në një dhomë ku rri ulur dhe pret ndërsa dhoma duket se mbyllet rrotull tij dhe terri është më i errët se ndonjë terr që ai ka njohur dhe ai ndien diçka që krijohet brenda tij pa qenë i sigurt se çfarë është, kapja e tij mbi atë sa vjen dhe rritet, sikundër një rrëfim përgatitet të shpaloset, brenda të cilit dy karaktere Kënaqësia dhe Dhimbja, bëjnë të njëjtin krim, atë që është i vetë njeriut, atë që ai do ta pranojë përsëri pa prá, derisa të mos nënkuptojë më asgjë.

 

Përktheu nga origjinali Neli Naço

 

 

 

Share This:

blunavi.com