Psherëtima grash të lodhura

Saimir Muzhaka

Filip Zh., dyzetë vjeç, një burrë zakoni me mustaqe, shtangu kur doli nga vaska dhe vuri këmbë në dhomën e gjumit. Qe gjysmë i zhveshur (qimet në gjoks i pikonin ende ujë), kur ngriu nga tmerri e për pak sa i ra peshqiri që i mbulonte gungën mashkullore. Dhe nuk pat aspak turp nga e shoqja, por nga dy të panjohur që kishin ardhur pa ftesë. Të pashëm, me flokë që u derdheshin supit, ezmerë, të veshur me sqimë dhe me muskuj të fortë, këta dy burra shkuan buzë shtratit ku Filipi flinte me bashkëshorten prej nëntë vjetësh; hoqën mbulesën dhe e ngritën tjetrën lehtë; njëri nga këmbët, tjetri nga koka.

-Ej, ku e shpini?!- tha Filipi, me sy të egër.

E shtrëngoi peshqirin rreth belit dhe hodhi hapin. Njëri prej tyre, tri koka më i gjatë, e ndali me pëllëmbë:

-Mos hidh më hap përpara!

-E kam grua!- kërkoi të drejtë Filipi.

Të dy qenë veshur me xhaketa të gjata, ngjyrë vishnje, me kopsa të mëdha ngjyrë misri. Poshtë xhaketave që mbërrinin gjer tek gjunjtë, kishin pantallona të ngushta, të bardha, që u ngjiteshin pas pulpave me muskuj të fryrë. Mbanin kapele kalorësish e çizme me shuall të trashë.

-Merrni vesh? E kam grua!- bërtiti Filipi dhe spërklat e tij sikur i dhanë jetë më ezmerit, që pasi e pa drejt e në sy, ia bëri:

-Po, zotëri, marrim vesh. Dhe jo, zotëri, jo më!

Zëri i tij i ngadaltë, i trashë dhe i prerë mbillte frikë. Megjithëkëtë, Filipi s’mund të lejonte dy burra t’i qëllonin figurën mashkullore, m’u në mes të dhomës së gjumit. Ndaj, u bë gati t’i godiste, në emër të nderit. Kërciti dhëmbët, shtrëngoi grushtin dhe gjuajti. Por nga sytë i dolën veç shkëndija…

-Kot që lodhesh!- ia bëri kundërshtari, qetë-qetë.

Filipi u hutua, domosdo, grushti i tij lëvizi nëpër ajër, pa u ndalur kund. Ngaqë s’po u bënte ballë, u kthye nga e shoqja, të cilën e përdridhte si mustaqet.

-Po ti, pse nuk nxjerr një fjalë?!

Ajo flinte.

I lodhur nga absurdi, ai derdhi sytë nga dritarja. Në oborrin e shtëpisë pa dy kuaj; të mëdhenj e të bardhë, si të kishin dalë nga librat e fëmijëve. U shkëlqenin qimet e buta; dukej sikur nga çasti në çast do t’u dilnin krahë, si në mitologjinë greke. Mbrapa qenë katër rrota të mëdha, ngjyrë argjendi, mbi të cilat ngrihej një karrocë, qendisur plot me lule.

-Zot, po çmendem!- tha Filipi, duke fshirë ballin.

Thuajse i dorëzuar, u ul në anë të shtratit. Vuri kokën në mes duarsh dhe solli në kujtesë gjithë sa ndodhi para se të futej për t’u larë.

Po gdhinte. Me të parë një fashë drite jashtë dritares, ai çeli sytë plotësisht. Shtriqi trupin dhe ktheu kokën nga e shoqja; ajo flinte. Gjithë natën, Filipi s’kish mbyllur sy; në kokë i bluanin halle.

-Fli, fli!- ia bëri,- jeta qenka shkruar veç për ty!

Ajo ndjeu. Hapi sytë, e pasi diç i tha e përgjumur, psherëtiu.

-Fli, fli!- përsëriti ai,- jeta qenka shkruar veç për ty! Dhe shkoi e u krodh në vaskë, mes avujve të ngrohtë, përzierë me aromë balsami.

Dera e shtëpisë kërciti.

-Na, na!- u çor Filipi dhe i la mënjanë kujtimet.

Dy burrat, bashkë me gruan e fjetur dolën në oborr. Ai i ndoqi. Siç qe, zbriti shkallët me shpejtësi dhe i kapi burrat pak përpara se ta fusnin atë në karrocë. U shfaq menjëherë një dritë që shndriste dhe t’i lëbyrte sytë.

-S’keni për ta marrë!- kërcënoi Filipi.- Dhe, më thoni, me ç’guxim mund të ngrihet peshë një grua e huaj, në prani të burrit të saj?

Dukej i lodhur.

-Nëse keni tru, llogarisni veç kësaj edhe sa do vuajë ajo pa mua,- vazhdoi, duke provuar me gjithë format bindëse.- Do jetë një peshk pa ujë! Ndaj, uleni, uleni, uleni…- tha, duke kaluar nga një zë kanosës në një lutës.

-Ti s’kupton!- tha më i urti në mes tyre,- nuk kupton!

-Çfarë po thua?!

Ata e ulën gruan brenda karrocës dhe u kthyen nga Filipi për t’i dhënë shpjegim.

-I shikon këta dy kuaj?- pyeti ezmeri.

-Po më vë në lojë? Sigurisht që po, s’jam i verbër!- iu hakërrye Filipi.

-Nëse s’je i verbër, ne s’do vinim qysh në ag.

-S’po kuptoj hiçgjë!- u përgjigj Filipi, i tronditur ca më tepër. Ndjeu dhimbjen që therr një burrë të pafuqishëm, kur këtë ia shfaqin përmes gruas.

-Këta dy kuaj,- vazhdoi shpjegimin e zvarritur tjetri,- kanë ardhur kushedi nga ç’tokë a qiell…

-Dua gruan time!- këmbënguli Filipi i nevrikosur.

-Çka është me rëndësi,- vazhdoi i patrazuar tjetri,- këta kuaj marrin jetë prej psherëtimës. Po, nga psherëtima,- nënvizoi kur hasi sytë mosbesues të Filipit,- jo nga psherëtima zotërinjsh dosido, por nga psherëtima grash të lodhura…

-Kaq e pavërtetë!

-Kali përbri meje quhet Kali i Emocioneve. Kur grave u mungojnë, nënkuptoj të tilla emocione, si një zjarr që të vlon trupin, domosdo, ato lëshojnë psherëtima. Sa më shumë psherëtima, aq më shumë rriten kuajtë! Sa më të mëdhenjtë kuajtë, aq më shumë shtohet vrapi! Ky kal këtu, quhet Kali i Shoqërisë. Rritet po njësoj; kur ato brengosen se nuk gjejnë një shok në shtrat…

-Jo! Jo! Unë po çmendem!

Filipi u ul në gjunjë.

-Këta kuaj, nuk gënjejnë, ndonëse s’flasin!- shtoi tjetri me një zë po të ngadaltë.- Edhe psherëtimat fjalë nuk kanë, ama, çlirojnë fuqi… Që kthehet në kuaj të mëdhenj, të bardhë, që i marrin zonjat dhe i shpien në një tjetër shtrat!

Dy kalorësit hipën në karrocë.

Ajo u nis, me një hingëllimë të ëmbël kuajsh.

Filipi mbeti i ngrirë, i zhveshur, në mes të oborrit. E ndoqi karrocën gjersa u largua. Hyri në shtëpi kokëposhtë, me një therje gjoksi. Një copë herë, madje, mendoi se qe në ëndërr. Hodhi sytë mbi shtrat; bosh. Gruaja s’qe aty si zakonisht. Ra zilja; prej vitesh, kjo tringëllimë e shpinte Filipin në vaskë, pasandaj në punë, pasandaj me shokët… Ndërsa e shoqja, ngrinte e ulte mëngët në kuzhinë, duke pritur…

Share This: