Poezi nga : Adela Demetja

E.

Dua të shihem në sytë e tu të zinjë

Si në një pasqyrë të lëngshme

Që thith çdo tepricë ngjyrash

Dhe më reflekton të thellë e të lëmuar

Më bën të qëndrueshme

Dhe më ruan nga prekjet lakmuese të botës

 

Melankolia e të mos qënurit

 

Kemi nevojë të ezaurohemi emocionalisht

Të bëhemi shkretëtirë e oazit tonë

Të shterohemi duke bërë dashuri

Duke rrahur formën

Duke konsumuar frymën

Kemi nevoj të bëhemi melankolik të të mos qënurit

Sa gjëra mundeshim

E sa nuk i kryem

Kur të mbyllim sytë

Nga pamundësia

Do të pikturojmë melankolinë e liqenit të kuq

Me të bardhë të munguar

 

Dritën nuk e zgjedhim dot

 

Të mirat të rrodhën nga duart

Të shpëtuan si perla

Për të udhëtuar kaq afër

Për të të çuar kaq larg

Më shpërthyen ndër gishta rrezet e tua

Dhe më erdhi turp

Që ti po më doje kaq lehtësisht

Ndaj se kam ndër mend të të shoh

S’të dua pranë

Sytë i mbyll

Që të më zbusësh ti

Të turpshëm na bën zbutja pa qëllim

 

xxxx

 

 

Do t’i mbyll sytë

Të ndjej jetën të jetoj në mua

Pa e parë në sy

Ta imagjinoj me trajta të paqarta

Të lundroj në të

Teksa ajo zhytet në mua

Jam më e gjërë se jeta

Sepse ajo është në mua

 

Për Aurorën

 

Në kokën tënde dua të mbjell lule lejla

Që të të kujtoj për jetën

Ndërkohë që ti i shpjegon fëmijës vdekjen

Në kokën tënde dua të mbjell lule lejla

T’i shikoj të çelin e të thahen

Dhe të të dua përherë

Pa pasur frikë nga heshtja jote e kërkuar

 

xxx

Kur ne të vdesim

Të gjitha pikturat do na rrinë mbi kokë

Siç na rrinin

Kur bënim dashuri

Nga barku prej ku dolën

S‘do të kthehen kurrë

Ndërsa ne

Do të futemi prap në të zezë

Pikturat

Pa fjalë

Me kohë

Do të mbajnë gjithë kujtimet tona

Kur lindëm

Kur bëmë dashuri

Kur vdiqëm

Të fortat piktura

 

xxx

 

Pasi u pamë përsëri

U ndërrum krejt

Sytë tani sjane ma të njejtit

Bota sashtë ma e njejta

Na të njohur si vetja

Shkume

Për mas me u kthy ma kurre si ma par

Të ndërruem krejt

Kena me u dasht

Kur kena me u pa prap

 

Ideja për ty, është më e vogël se ty

 

Trupi jot është tokë e premtuar

Jasht cdo ëndrre

Zeri yt është parajsë

Në mbretërinë e të vdekshmëve

Ideia për ty

Është më e vogël se ty.

Une jam ajo që se shikoj dot më veten sepse bëhem e pafund me ty brënda

 

Në tren për në Paris

 

Trupi jot

Erdh

Me më pa në sy

Me më fol

Me u mpleks

Me timin

E tash shkoi prap

E unë ende se di çu tha

As ti

Por ndjehem plot

E mendt

Sdinë ma me bo as pyetje

As me formulu ndonjë përgjigje

Çka me ndodh tash?

E dinë veç trupat tanë

Që u murën vesht

Mes vedit e shkuen të lumtun

Pa i këmby dy llafe me na

 

xxx

 

 

Taksija më largon

Natën nëpër një kryeqytet bosh

Që laget nga dëshirat e paprishura

Dhe mua më pëlqen vetja si jam ulur në të

Asgje s’më dhemb

Përveç kurrizit që mban peshën e kafshimit tënd

 

Taksija më largon prej gjendjes sonë

Ndërsa ne i afrohemi asaj çdo herë e më shumë

 

Taksitë gjithmonë më largojnë

Tek ti më sjell vetëm dëshirë

 

 

 

 xxx

 

Më thotë natyra

Gjithçka është në rregull

Degët e pemëve janë rrënjë

Rënjët janë degë

Furtunat le të vijnë

Qetësia do të bie mbi gjithçka përsëri

Rrënjët në ajër

Do t’i bëjnë vend

Degëve të thyera

Gjithçka është në rregull

Më thotë natyra

 

xxx

 

 

Mund t’ju lë të shkoni të gjithëve

Por do të ishte tepër bukur të ishim pranë

 

Por ju jeni brenda meje

Ju jeni fytyra e çdo ndjesie

 

Unë ju kërkoj në formë

Dhe vuaj në ndjenjë

 

Unë mësoj

Ju mbeteni ato që ishit në sipërfaqe

Të vlefshëm

Për ato që kërkojnë ndjesitë

Të dëmshëm për veten tuaj

Që s’guxhni ta shihni për atë që është

 

 

 

 

Kaçurrelat kryeneçe

 

Kaçurrelat e tua jane tëpër kryeneçe për mua

Floket e tu të lagur mbi jastëk

Ma thajnë fytin

Këmbët të rrinë në kry

E kryt të rrinë në këmbë

E ti thu se më don ende

Kurse mu ende më rrinë kaçurrelat e tua të laguna në kry

 

xxx

 

Lamtumirat s’janë asnjëherë lamtumira

Por veç një fund i dëshiruar i dhimbjes

Ndarjet s’janë asnjëherë ndarje

Por veç një fund i padëshiruar i lumturisë

 

Në të panjohurën ne shkojmë

Atje gjithçka është e mundshme përsëri

Dhe lamtumira

Dhe ndarja

Por mbi të gjitha

Dashuria

 

 

Share This: