I verbri

Tregim nga Eris Rusi

 

 

Kur e kuptoi që gruaja në krah të tij, nuk ishte më bashkëshortja, por dikush tjetër, u mpi nga ndjenja e frikës. Lëvizi lehtë dorën që i ishte hedhur mbi gjoks dhe e kuptoi që kishte ndodhur diçka e kobshme. Trupi ngjitur iu afrua akoma më shumë, iu duk sikur iu mor fryma në atë natë të thellë, ndaj nuk lëvizi vendit, por i shtrëngoi më fort sytë. Heshtje, pastaj ca mërmërima të ëmbla, duhej të ishte zëri i asaj që kërkonte t’i fliste.

– Më sheh dot vallë në këtë errësirë mes nesh? – dëgjoi pëshpërimën dhe iu duk makth ai zë, ato fjalë. Nuk mundi të përgjigjej, por e ndjeu që loja e gjumit nuk do të vazhdonte dot edhe për shumë kohë. Ajo po e kërkonte me ngulm, ndaj u kollit, në fillim ngadalë, pastaj më fort, më shumë, një kollë dreqi që e pushtoi të gjithin e tani nuk dinte më si ta ndalonte. Po e vrisnin, me gjithë këtë ankth të madh, në errësirë. Gruaja kërceu me hov nga shtrati, u dëgjuan hapat me nxitim në korridor, ndezja e dritës së kuzhinës, hapja e rubinetit, ndërsa ai vazhdonte të kollitej, por edhe më fort shtrëngonte sytë e kyçur.

– Pije këtë! – iu bë sikur dëgjoi,  dhe u dorëzua në krahun që tani po i ngrinte kokën dhe po i jepte gotën e mbushur plot. U ndez drita e dhomës. Erdhi çasti që Pjetri të hapte sytë dhe ndjeu turbullirën e madhe nga shtrëngimi që nuk i la të shquante si duhej objektet. E njëjta komodinë ngjitur me shtratin, por ja, piktura mbi raftin e librave nuk ishte si më parë. Sytë kapën çdo cep të hapësirës mes tyre, i shmangeshin hijes që e ndjente pranë, deri sa vendosi dhe e hodhi vështrimin mbi atë.

Dalloi fytyrën e merakosur e Adës, iu duk si ai shqetësim i zbehtë që e kishte shoqëruar në ato dy vite  martesë së bashku, por kësaj herë kishte diçka ndryshe: një gjallërim të fshehur e të huaj që flakëronte. Të njëjtat flokë të saj, të mbledhur pas kokës që e bënin të ngjante ende një çupëlinë mistrece, por nuk ishte ajo.

– Faleminderit, – mërmëriti, por nuk mori dot përgjigje. Femra që i qëndronte përpara kishte një sjellje tjetër në krejt qenien e vet. Ada e tij nuk ishte kjo këtu, nuk kishte qenë kurrë ndonjëherë kështu. Kur u njohën, mes tyre jeta kishte rrjedhur si diçka e ngrohtë, por jo tamam; e bukur, por jo tamam kështu;çlodhëse, por jo plotësisht. Ndërsa figura përballë ishte ndryshe, e çuditshme, e huaj, e mirë.

– Mos kam vdekur ose jam në gjumë? -mendoi, por shija e hidhur e natës ishte akoma në përtypjen e tij. Mjerimi i gjorë, ajo ndjesi që nuk po i dilte dot nga vetja gjithë këtë kohë me Adën, nuk kishte lëvizur vendit. Për habi, nuk ishte i inatosur. Si të gjithë, duhej të ndjente inat e tërbim edhe ai që punonte si kalë në bibliotekë; punonte i gjori Pjetër, me ndershmëri, e ky ndryshim i beftë në dhomën e gjumit, me këtë grua të huaj që nuk ishte bashkëshortja e tij në zgjim, duhej ta vishte me një shtresë të trashë, jeshile, mërie! Por a e kuptonte dot që në fillim se duhej t’i punonte qindin botës? E Pjetri jo sot por asnjëherë nuk e ulërinte dot mllefin e tij. Me përjashtim të rasteve kur i binte të ndante me gruan orë të gjata e pa dialog në mes. Atëherë ulërinte, po jo mllef. Këso rastesh mëria ishte një lumë i verdhë ku derdhej krejt qenia e Pjetrit, me mërzi dhe dëshirë që të fundosej përfund përherë. Pas kësaj lindte dielli, mjaftonte një fjalë, një puthje, buzëqeshja e shtrëngimi i duarve mes tyre që ai të dilte nga letargjia e gjumit e të mbushej i lirë me frymë.

Sonte jo. Përballë i qëndronte Ada e tij, ajo që ai nuk e njihte ende sa duhej, nuk e jetonte ende plotësisht, nuk e quante akoma të domosdoshme, nuk ia ndiente përfundimisht nevojën. Këtë Adë e dashuronte, por këtë natë problemet ishin të tjera. Dikush tjetër ishte zgjuar në shtrat me të dhe ky makth duhej të merrte fund.

 Kontrolloi orën e fiksuar në murin përballë shtratit. Edhe Ada ndjeu të njëjtën gjë, sytë e tyre ndalën te akrepat që mezi lëviznin.

-Nata më tremb edhe mua,- u dëgjua zëri i saj. – Por të kam ty afër e kjo më mjafton!

Ajo foli, siç nuk kishte folur kurrë më parë, mbi këto gjërat e çuditshme që lidheshin me frikën e me tëqenit pranë njëri-tjetrit.

E huaj, asnjë pikë dyshimi; tjetërkush, po se po. Ku kishte shkuar Ada e tij?

– Ç’të ka ndodhur? -guxoi ta pyeste, i trembur nga gjithë ajo qetësi. Në gjoks ndjeu një shtrëngim të paprovuar më parë, ndoshta ishin orët e fundit të jetës e duhej t’i mësonte të gjitha, dreqin, të mos vdiste ashtu kuturu.

Gruaja nuk i ktheu menjëherë përgjigje. Eci ngadalë, e në ato hapa ai pa lodhjen e një jete që akoma nuk kishte nisur si duhej. Iu avit dritares, u zgjat derisa frymëmarrja e saj veshi një mjegull të ngrohtë mbi xhamin e dritares. E fshiu me dorë dhe pëshpëriti:

-Aty poshtë, tek ajo ndërtesë, shkoj përherë kur ti del nga shtëpia e duket sikur vonohesh një jetë.

-Kush gjendet aty? – foli Pjetri duke u bërë sy e veshë mos dëgjonte emrin e dikujt që mund të ishte tradhti.

– Njerëzit e dritës! – Ada psherëtiu. – Kam hyrë në një rreth miqsh që i kanë të gjitha çka duan në jetë. E pasditeve organizojnë një koktej të hatashëm ponçi, por unë më tepër se një gotë nuk e pi dot tamam. Pastaj qesh e flas rrëmujshëm!

-E vërtetë! – i foli Pjetri, por gjithë kjo nuk kishte ndonjë domethënie të veçantë, veç fatit që ai e dinte se Ada dehej me gotën e parë të alkoolit.

– Aty jemi bukur, i dashuri im, unë s’ka nevojë të flas për ty, sepse nuk bisedohet asnjëherë për meshkuj. Ne veç verbohemi nga drita, e njerëzit që duken së jashtmi prandaj i quajmë kështu. Njerëz të dritës. Ti akoma nuk je i tillë, sa keq kur të shoh!

Ada qeshi. Por nuk ishte ajo. Një e huaj, qe qëndronte e veshur me këmishën e natës krah tij, e priste që Pjetri t’i jepte të drejtë.

Kur u mat të hapte gojën, iu duke sikur një erë e fortë nisi të fryjë mbi veten e tij, e nga dëshirat, ndjesitë, kujtimet, zunë të binin më të bukurat, sa ai mbeti i zhveshur, një trung i thatë që nuk lidhej dot me gruan përballë.

Buzëqeshi. Ky ishte mashtrimi që përdorte gjithmonë me Adën, hipokrizia e hirtë mes tyre, por kësaj here diçka ngeci.

– Të vjen të qeshësh? – dëgjoi zërin e saj. – Edhe i trullosur duhet të jesh… e kush nuk është në këtë orë, me natën që na përqesh të dyve.

Ai nuk e kuptoi këtë si tallje, apo bashkëfajësi: në duhej të qeshte apo të jepte një përgjigje. Por vajza përballë, herë i bëhej grua, herë një siluetë e mistershme që nuk dëshmonte dot kohë, por veç ndjesi të pashpjegueshme. Sikur të qe një ekzistencë e plotë, që ishte jetuar e gjitha ndërkohë.

Ada u ngrit këmbë dhe tregoi me gisht nga dritarja, ku duhej të bëheshin ato takimet e habitshme me njerëzit e dritës, sipas saj. Kur e ndoqi me vështrimin e tij, dalloi në ndërtesën matanë rrugës një shkëlqim të fortë në katin përdhes. E dinte që aty nuk jetonte kush, por tanimë gjërat paskëshin ndryshuar.

– Mos u mërzit që kohën e ndaj dhe me ato. Janë miket e mia, -përsëriti Ada dhe ndërsa i përmendi i ngjau sikur ata ishin aq larg dhe hipokritë me njëri-tjetrin. Si kish mundësi që gjithë këtë kohë e të mos kuptonte dëshirën e gruas së tij për të qenë edhe ajo një femër që feks?

-Njerëzit e dritës, të lumturit, – përsëriti mendimin e tij me zë.

Ada nuk u përgjigj. Madje, heshtja që ndonjëherë dukej pajtuese mes tyre, këtë radhë u soll armiqësore. Urrejtja, si mes dy të panjohurish që i shkelin rrugën njëri-tjetrit e duan hak për këtë, u shfaq haptas.

– Nuk kamë shpresë për mua, – foli Ada. – Përveçse të të them ku shkoj çdo ditë,  sa larg teje jam. Sa e trishtuar jam, sa shumë përpiqem të të harroj, sa herë ditët i kthej në mbrëmje e netët i verboj nga hëna që iu ndriçon qiellin.

Pjetri ngriu në vend. Sa e frikshme ajo që dëgjoi.

-Unë t’i verbuakam mbrëmjet? Por unë as të njoh e më duket se ti ke hyrë kështu, më kot në gjumin tim. E kjo është ëndërr. Ku më the të shihja më parë? Nga jashtë, në kopsht, po aty pemët i kanë ulur degët e po flenë me buzët që iu prekin dheun e ngrohtë të tokës.

Ajo qeshi. U zgjat të shihte degët e pemëve, e pëshpëriti:

-Ky nuk do jetë zgjimi i fundit i tillë, Pjetër. Këtë zgjim ti do ta mbash mend pasi të vdesësh, e ky nuk është kërcënim i dashur.

Eci në cepin tjetër të dritares. Sa nostalgjike kur vështrimi i saj binte mbi dhomëzën  e dritës me njerëz. Por vetëm Ada e shihte.

Pjetri e ndjeu që diçka duhej të bënte.

Ik, je e lirë e bëj ç’të duash, – u përpoq të thoshte, por nuk mundi të vazhdonte më tej, pasi figura përballë po çlirohej nga këmisha e natës, e la të binte si një pëlhurë e lehtë mes tyre dhe lakuriqësia shkëlqente nga ndriçimi i rremë i dritës së ndezur. Sa joshëse ngjante. Tani po hiqte lidhësen e flokëve, e kryeneçësia e mëparshme po tretej në një ëmbëlsi mishtore, që atë e tronditi, e frikësoi.

– Të dua fort, apo jo? – u dëgjua ëmbëlsia e Adës. Por kishte diçka të rremë si shkëlqimi i hënës që derdhej mbi kopshtin rreth tyre, e Pjetri mendoi që një kurth kaq i mbrapshtë patjetër do ta bënte të vuante për dreq. Andaj i mblodhi të gjitha forcat, e duke e hequr vështrimin prej saj, i pëshpëriti:

– Jo sot, -, por edhe pse iu duk sikur i foli vetes, ajo e ndjeu, i buzëqeshi dhe sikur të mos kishte gjë, u shtri krah tij, përmbys, e zhveshur.

-Mos më mbulo, – kundërshtoi kur ndjeu dorën e tij të kapte çarçafin. Kam dëshirë ta pres kështu mëngjesin, lakuriq!

Biblioteka qendrore. Këtu punonte, por ndryshe nga herët e tjera, sot erdhi në zyrëi mbrujtur nga tronditja e natës së kaluar. Duhej ta dëbonte apo të mos ktheje më tek ajo shtëpi. Frika që e bëri të vishej me vrap e të largohej nga sytë këmbët atë mëngjes, u zbut nga rutina e punës. Tanimë ishte në vendin e zakonshëm, për herë të parë e adhuroi atë lloj pune që po ia gjymtonte jetën në mënyrë të njëtrajtshme. Librat. Të shumtë e të panumërt, si njerëzit. Por nuk ndjeu më siklet që ditët e jetës kishin nisur t’i ngushtoheshin sipas kuadratit të zverdhur e të grisur të faqeve që mbante përpara.

– T’i futem punës, – mendoi pa i hequr sytë prej tyre, kuti të mëdha që po i vinin nga sektorët e rivlerësimit të librave të dëmtuar, e ai duhej t’i lexonte. Proces i gjatë, i kotë, i cili duhej të kishte një fund, por në shtëpi sot ai nuk donte të kthehej, donte ta zgjaste sa më shumë qëndrimin larg.

“Ada di të buzëqeshë dhe të shohë ndryshe kur bëj diçka që nuk i pëlqen. Më ulet pranë, më merr njërën dorë dhe e mbështjell në kraharor, pastaj nuk ka nevojë të flasë. Ajo pret, të jem unë që e nis i pari bisedën. Të dëgjojë marrëzitë e mia dhe të qeshë, mendjelehtë, me gjërat që të dy e dimë sa të paqena janë. Pastaj të qajë. Si pikëllohet ajo, për hiçmosgjë dhe për gjëra të rënda, nuk e bën tjetërkush. Ada e tij.  S’kish mundësi të ishte e njëjtë me të ajo e djeshmja. . Por si dreqin vallë? Në shtratin tim?” i gjëmoi koka, si stuhi.

Në këtë mjedis, gjithçka ishte e rëndë, ndaj përfitoi për të dalë, si zakonisht, në orën tre, në shkallët e jashtme të emergjencave, prej ku dukeshin rrugët kryesore të qytetit. Aty u ul të tymoste, i kërrusur, me shpinën që i rrihej nga era. Nuk ishte më diçka rastësore, por një ritual, ndaj e shijoi njëlloj edhe sot.

Kur kishte nisur të vinte këtu, me këmbëngulje,  nuk e mbante mend tamam, por lidhej me një krisje të vogël në shpirtin e tij. Ata të dy nuk flisnin e kjo e bënte dimër jetën përpara. Të tillë kishin qenë këto ditë, ose atij i dukej sikur gjithë kohës që po jetonte brenda këtij dimri të madh e të zymtë, me ditë të ngrira janari, duhej të ndjehej i qetë. Por i braktisur. Pse kishte zgjedhur të ndante një fat të tillë në mes, me dikë që mund të ishte e heshtur dhe e ftohtë deri në fund të ditëve të tij? As vetë nuk e kuptonte, dinte veç që një paralizë e thellë, e bllokonte kur mendonte sa qesharake do qe te zgjohej në jetën e një njeriu tjetër, e të përsëriste të njëjtat zgjedhje, nga e para! E në fakt disa herë që e kish menduar këtë brenda zyrës së tij të ngrohtë ku herë pas here depërtonin nuanca dielli, qeshte me vete. Por nuk ishin në janar. Dhe gruaja që kishte fjetur lakuriq dje me të, nuk ishte gruaja e tij. Ky paradoks, e trondiste thellë!

Era i përkuli kryet, por ai përcëllim të ftohti e bëri të ndjehej mirë. Thithi cigaren me neps, ndezi dhe një tjetër dhe këtë e la derisa u kthye e gjitha në hi në pëllëmbën e tij. Pastaj ngriti vështrimin dhe pa si nisi të zbriste ngadalë muzgu mbi qytet. Mbi jetën e tij. E ishte akoma tridhjetepesë.

Së largu, te ndërtesa që ngrihej hijerëndë bri trotuarit, dalloi figurat e njerëzve të tjerë, që punonin  lëviznin në një hapësirë që Pjetrit i ngjau sikur ishte e bardhë më shumë se ç’duhej. Kjo bardhësi, kur e vrojtoi me vëmendje, e trembi. Sikur ta quante dritë dhe të gjithë ata brenda t’i mendonte si njerëz të Dritës, do t’i jepte të drejtë natës së kaluar.

– Por nata e kaluar nuk ishte reale, – shfryu dhe bota poshtë vetes i ngjau e mjerë. Të tillë ishin të tjerët. Dh jeta e tij nuk qe aspak më e mirë.

Këto mendime u shpeshtuan kur zuri të errësohej gjithçka jashtë, siluetat e mbrëmjes përvodhën në zyrën e tij ca hije të rëndë, memece, e ai pa i dorëzuar se si tryeza e tij e punës, u var e gjitha në një errësirë të murrme në dysheme. Librat qëndronin të zvjerdhur e pafjalë, ndaj në inat e sipër ai hapi rrëmbimthi njërin dhe nisi e lexonte me zë të lartë. Flitej për njerëz dhe jetë, emra, emra pa fund që vraponin në atë kthinë të ngushtë zyre, e ishin aq të largët në kohë, aq të këputur, të drobitur, të pashpresë e pakuptim, sa nuk guxonin të vraponin kuturu në korridoret e gjatë të atij kati.

Ishte një betejë e humbur, si kjo zbrazëti që ai ndjeu përplot në gjoks.

Pas pak, symbyllur ai përfytyroi Adën që e priste në shtëpi. Tani jo më. Sot jo më. Të kthehej të kontrollonte edhe njëherë? Nuk do të largohej pa u errësuar nga këtu. Do të qëndronte edhe pak pas mbarimit të orarit zyrtar. Edhe pak akoma.

Në pritje, e ndjeu muzgun që i depërtoi në mushkëri i mbështjellë me ters dhe fatkeqësi, kështu që kërceu më këmbë. Kishte ardhur fundi i ditës, koha të largohej, ndaj zuri të vishej, ngadalë. Në fillim shallin, pastaj dorezat, në fund pallton e trashë dhe me dosjen nën krah, mori rrugën e kthimit. Çdo gjë me shkëlqim i ngjallte mëri. Goditi me pëllëmbë butonat e ashensorit, ku reflektohej shkëlqimi i katit. Po ashtu pështyu mbi pllakat që xixëllonin nga pastrimi i mbrëmjes. Doli në rrugë. Askush që ta njihte e ta kuptonte mërinë e tij.

Ecja ishte një ritual harrese. Përpara shihte godinat që ngriheshin e zhdukeshin pas pak mbrapa kurrizit të tij. Njerëzit e dritës, ata tek ndërtesa ku shkonte Ada e tij, tanimë duhej të ishin në shoqëri të ngrohtë. Të gjorët e të mjerët që qeshnin me jetën. Më mirë të mos mendonte për ta, pikëllimi mund ta mbyste sërish. Le të mendonte për Adën.

Deri në mbrëmjen e kaluar, ata nuk i flisnin më njëri-tjetrit. Prej kohësh heshtja e tyre ishte diçka që trembte, e ftohtë dhe e hidhur, e për dreq kish nisur t’i pëlqente të dyve kështu. Ndërsa e shihnin njëri tjetrin, depërtonin fiziken e trupave tej e tej, sikur përballë mos të kishin vetveten, por sajesa ajri të marra, pa asnjë peshë.

Tashmë s’ka më shpresë. Unë dhe Ada nuk përfillemi më dhe jemi hije të njëri-tjetrit. Të dy në shtëpi në orare të ndryshme dhe brenda mureve të bardhë, të ulur larg njëri-tjetrit. Koha mes nesh është derë e vjetër, që na mban të veçuar, larg. Dreq jetë. Dreq ne.

Nuk i besoi dot këto fjalë që ia pëshpëriti vetes me zë të lartë, por ndjesia e përhumbjes, e kotësisë, e papërfillshmërisë, u bë shqetësuese në gjoksin e tij. Duhej të vdiste ose të vriste shqetësimin e tij. Iu afrua hyrjes e teksa përkuli dorezën e derës, ndjeu t’i mpakeshin forcat, u nxi i gjithi në pamje, e lodhja që deri pak çaste më parë ishte si një çupëlinë mistrece mbi kraharorin e tij, tani iu vesh si një xhaketë e rëndë e cila i mori frymën.

3.

Hapësira ishte ndryshe, dhomat nuk ishin më në vendin e tyre, por ishin shkrirë në një ndarje të re. Muret qenë lyer me bojë tjetër, një blu e kthjellët që dukej si një kthinë e hapur qielli.

– Ku jam kështu? – mendoi, pa guxuar të futej plotësisht brenda.

– Erdhe Pjetër? Më ka marrë malli të dashurohem sërish me ty!- Ada i qeshi dhe i doli nga një korridor që shumë mirë ai e dinte të kishte qenë këndi i gatimit deri dje.

Ajo e përqafoi, e puthi ngrohtë në faqe, pastaj i kapi dorën dhe e udhëhoqi e bindur që ai nuk do të dinte ku të zinte vend brenda asaj hapësire tëre.

– Bëra disa ndryshime, të pëlqejnë? – i tha duke qeshur me pafajësi të rreme. Nuk ishte gruaja e tij, dukej më shumë si ato shëmbëlltyrat e njerëzve të dritës, që rrinë nëpër godinat përballë dhe që ai i shihte me zili, por të panjohur, së largu.

– Gjithë këto ndryshime dhe kaq shpejt? Si është e mundur? – u përpoq të fliste. Sikleti që po ndjente brenda asaj ndërtesë, sa vlente e po mbushej me një mllef të pakuptimtë për të shpërthyer.

– Jo dhe aq, një freski boje mbi mure e pak zhvendosje të vogla brenda, asgjë e rëndësishme.

Nuk i besoi asnjë fjalë kësaj të huaje. Megjithatë nuk duhej ta jepte veten. Të priste ku do të dilte kjo punë. Eci drejt tryezës së ngrënies dhe u çudit kur pa që kjo ishte e shtruar si për festë. Ushqimet lëshonin avull, të ngrohta. Hera e parë që i buzëqeshi gruas. U ul i pari, por nuk guxoi të niste.

Kur tjetra u vendos përballë tij dhe nisi të ushqehet me neps nga të gjitha pjatat, edhe ai e ndoqi pas. Kishin një shije tjetër ushqimet, jo si gatimet e ftohta të Adës. Ngjanin të panjohura, të paprovuara më parë, edhe pse nuk kishte asgjë që të të përligjte këtë ndjesi të tij.

Mbaruan në një kohë, dhe ai mezi priste të fliste, ta pyeste kush ishte ajo e pse e kishte bërë kaq lëmsh shtëpinë e tij. Nuk mundi, pasi papritur Ada nisi të qajë.

– Jemi të mjerë, – i foli, – pa asnjë shkaka. gjithë këtë kohë me njëri tjetrin që gënjejmë vetveten. Unë që të flas me butësi kur t’i kthehesh nga puna, ndërkohë që dua të të mallkoj, të të shaj, të ulërij.

Pjetri ngriu. Do të donte ta shante, ta mallkonte, të ulërinte atë qenie të panjohur, por jeta nuk ishte plotësisht kështu. Përballë i qëndronte një e huaj që kishte gatuar për të, në një shtëpi që dikur kishte qenë e tija. Ndaj mbeti në pritje.  Fillimisht një dënesë e butë, pastaj lotët që zunë të rridhnin rrëke, një mllef e dhimbje e shfrenuar. Ada nuk pushonte. E kapi një frikë dhe e lëvizi karrigen pranë saj. I zuri dorën. Mbylli sytë e u mundua të përjetonte diçka nga e djeshmja, por ishte e pamundur. Në këtë shtëpi që nuk ngjante më me banesën e jetës së tij, nuk kishte vend për kujtime. Gruaja përballë pushoi ndërkohë, e përqafoi dhe nisi ta puthë ngadalë, në buzë, në faqe, në buzë. Pjetrit i erdhi mirë.

– Nuk jam mashtrimi jot, i dashur. Të dua edhe unë, – Ada i mblodhi lotët në qerpikë por e gjitha u bë një kristal i madh i ftohtë. – E sa shumë u tremba nga kjo palëvizshmëria jonë. Ti më do njëlloj si ditën e parë e kjo është keq. Ti më flet njëlloj si ditën e parë e kjo është ters. Ti më prek njëlloj si ditën e parë e unë s’di ç’të të përmbys më sipër kokës.

Pjetri u mundua të krijonte rregull në mendime. Me ndryshimet në atë hapësirë ku dikur ngrihej shtëpia e tij, mund edhe të mësohej, por me këtë femër që i klithte dhe e kërcënonte me c’mund t’i kishte bërë, nuk gjente dot rrugëzgjidhje si të sillej. U mat t’i thoshte diçka, por u pengua te mllefi që nuk e kishte lënë të qetë gjithë ditën. Kësaj nuk mund t’i fliste, nuk duhej t’ia bënte qejfin, por ta dëbonte e ta linte të kthehej në vend qetësia e tij. Të shtrihej e të çlodhej pak, të harrohej në gjumin që po i rëndohej mbi kokë e nëse do të ishte akoma këtu, në zgjim, në vend të Adës së tij, do t’ia tregonte vendin pa një pa dy.

– Nëse fle, nuk do të zgjohesh më!

Çfarë tha? Pjetrit po i përkulej koka, kur i dëgjoi ato pëshpërima. E pushtoi një makth si mbrëmjen e kaluar.

-Nëse fle nuk do të më shohësh më!

Nuk është e njëjta gjë, mendoi kur e përsëriti në mendje këtë frazë të dytë. Por gruaja përballë tij i buzëqeshte, sikur po matej të fliste për herë të parë pas një heshtjeje të thellë. Pjetri fërkoi sytë, Ada qëndronte në këmbë, përballë tij. Kësaj here e dëgjoi qartë, pasi ndjeu duart e saj që i kapën këmishën dhe e afruan pranë buzëve:

– Po të braktis për pak Pjetër! Më lër të shkoj! – e zëri i saj ishte i mbushur plot iluzione, zhgënjim, si një budallaqe fatkeqe.

Pjetri nuk iu përgjigj. I mbylli sytë, në zgjim nuk donte ta shihte më aty pranë.

4.

Vetmia, kjo kollë e heshtur e jetës, që e trembi Pjetrin kur u përmend. – Sa e shurdhët gjithçka, edhe jeta, mendoi, pastaj u mat të kalonte në mendje ditën. Jetën. Nuk ishte e lehtë të gjeje pse mërziteshin njerëzit si puna e tij, ashtu më kot.

Përqark ishte errësuar gjithçka, edhe objektet më të afërta nuk dukeshin, edhe vetja e tij nuk dukej. Dritat ishin të fikura, ndaj eci kuturu drejt dritares, hapi perdet dhe u mërzit kur në bulevardin përballë, dalloi godinën shumëkatëshe, me katin përdhes që errësohej si asnjë kat tjetër.

– Mashtruesja hileqare, – rënkoi. – Këtu përballë më tha që do të shkonte.

Bota krejt ishte e zhytur në një errësirë të thellë, ose atij iu duk sikur gjithçka kishte humbur dritën e përbëhej nga grimca të zeza harrese dhe zhgënjimi. Nuk i bëhej më të rrinte i mbyllur. Shtypi çelësin e dritës së dhomës. Asgjë. U pengua dhe mallkoi kolltukun që nuk e la të dilte drejt e korridor, ku pas përpjekjesh të kota, e kuptoi që dritë nuk do të kishte edhe aty.

I hipi një makth i madh, kjo errësirë, më keq se vdekja e ai i lëshuar në vetminë e tij. Të dilte, të shtyhej me vrap drejt e të përpiqej të gjente ku të mundej grimca drite që ta bindin që ishte zgjuar dhe në jetë.

Kërcitja e thatë e derës pas krahëve e nxori në rrugë. Ftohtë, erë, errësirë, e ai që si i marrosur ecte kuturu. Si i verbër, kështu iu duk vetja në bulevardin kryesor. Sa shpejt kishte marrë fund gjithë gjallëria e rrugës, në vend të ndërtesave të larta ca hije që mbuloheshin nga hije të tjera, e në vend të asfaltit, pellgje të zinj ku ai pengohej, përlyhej, e nxihej më shumë se nata.

U dorëzua një çast. I mbylli sytë, i ndali hapat, por qerpikët nuk prodhonin asnjë shkëndijë nga shtrëngimi, megjithëse duhej ta bënin këtë, sipas natyrës.

Atëherë vendosi të ecë. Ada, të gjente Adën ose të huajën që kishte ndarë jetën me të këto ditë. Por sa e vështirë kjo, të gjeje ndërtesën përballë në mes të kësaj errësire të madhe.

Sa zgjati rrugëtimi i tij në atë qytet të zi, pa dritë, pa jetë, nuk mund ta thoshte dot askush. Aq shumë u prek dhe u godit nga errësira, sa sytë e tij në vend të bebëzave të hapur për dritë, qenë shndërruar në dy diej të zinj, nate.

E në atë vrap të marrë, ai u dërrmua, u rrëzua, nisi të çalojë, të kërruset, të plaket, e nuk vonoi që të ngjante edhe vetë me një hije të mjerë, të vetmuar.

Çfarë kërkonte në këtë qytet të zi të errët pa pikë jete brenda? Të gjitha fjalët që kishte pasur dëshirë t’i thoshte, edhe emrin e saj, e harroi. Nuk mundi më të dallonte shkronjat në atë kornizë të errët ku u gjend papritur i mbyllur përfundimisht.

– Ad…A… Uhmmm!

Mërmërima e tij, dikur Pjetri i librave, tashmë i kthyer në hijen e vetmuar të vetes së vet. Derisa ndjeu diçka. Ajri vibroi nga një ndjesi e thellë, një emocion që ai e pat provuar në fillim fare, kur e kishte quajtur dashuri.

-Këtu do të jetë, – tha. Dhe qeshi. Si kish mundësi, në errësirë, e i errët, i verbuar, por akoma mund të qeshte. Këmbët e kishin sjellë rishtas në lagjen e tij. Në një ndërtesë të ngjashme me atë ku jetonte me Adën, por që duhej të ishte shtëpia përballë tij, ku kishte shkuar e shoqja, për t’u takuar dhe çlodhur me miqtë e dritës.

– Të më mbushte me dritë dhe mua, – këtë donte, – mendoi Pjetri dhe e lumturoi fakti që pranë Adës, në shoqërinë e miqve të saj, mes njerëzve të dritës, do të mund të shihte sërish. Kjo u shndërrua në bindje. Nuk ishte me një ëndërr, por një frymëzim i fuqishëm për të çuar në fund dëshirën e lidhjes që ndriçonte nga dashuria. Ky frymëzim e bëri të mos pengohej në tre shkallët që e lidhnin me katin parë të godinës. Sytë i qenë shndërruar në dy hëna të mbështjella nga mjegulla, tanimë, por asgjë që i përplasej përpara nuk kishte dot trajta të dallueshme prej tij. Hapat e ndalën në një derë të mbyllur, nga ku priti të dëgjoheshin zëra, sidomos ai i Adës. Futi instinktivisht çelësin e shtëpisë dhe dera u hap. Të çuditshme këto ndërtesat me brava universale. Përfytyroi gruan e tij të lumtur mes njerëzve të dritës, asaj pjese të veçantë të botës që atë e plotësonte ndryshe e ku ai duhej medoemos të bënte pjesë. Kishte shumë heshtje, ndaj mendoi një justifikim.

– Po shijojnë në paqe dritën e tyre, tha, por kjo ide s’e trembi aspak. U fut brenda, duart e gjetën shtegun enjë korridori të gjatë, që hapej në një sallon të gjerë të njohur për të. Si salloni i shtëpisë së tij. Apo ishte në shtëpinë e tij?

-Dreq errësire që do të degdis tutje pas pak, – mendoi i lumtur. Verbërisht, përfytyroi gruan e tij, në shoqëri të mirë e me jetën plot dritë, që qeshte dhe do shtangej kur ta shihte t’ia behte papritur.

– Marrokja ime, -psherëtiu. – Ke të drejtë që na nevojitet dritë.

Tanimë ishte në ngushticën që dilte në dhomën e ndenjes. Symbyllur po ecte në këtë hapësirë. E njihte, për dreq, symbyllur, si shtëpinë e tij. Së largu, dalloi një frymëmarrje të thellë, të shqetësuar, të përgjumur, femre.

– E dashur, -pëshpëriti. Ishte Ada e tij. Nuk mundej dot ta shihte, por medoemos do kishte rrëkëllyer gota likeri gjithë gaz në shoqërinë e re të miqve të saj të dritës, e tanimë po kotej në gjumin e ëmbël, duke përfytyruar për të.

– Këtu dua të rri edhe unë, me ty, përgjithnjë, -mendoi, e ashtu, i verbër, këmbadoras, i gjeti hapat drejt divanit të saj, që flinte, a bënte sikur, e nuk lëvizi fare kur ai iu ngjit përkrah.

Bota përjashta ishte e errët, qielli i kishte nxjerrë sytë yjeve të tij e rëndesa e verbimit do ta bënte të trishtë çdo çast jete mbi botë. Gruaja e tij shkëlqente e gjitha, ishte një femër e dritës, e mbështjellë me një ëmbëlsi të ngrohtë e të pafajshme, ashtu, në gjumë. Por për Pjetrin kjo nuk kishte më rëndësi. I verbër, përqafoi gruan që mund të ishte Ada e tij, e psherëtiu i gjorë. Shkëlqimin që e përfytyronte të tillë, së largu, e kishte në këtë hapësirë të zbrazët e të pluhurosur, në një divan në cepin e të cilit gruaja e tij ka zbathur këpucët dhe fle me shqetësimin në buzë, ku lexohet emri i tij. E mira grua, e ëmbla jetë mes tyre. Sa do të donte ta shihte edhe njëherë, sërish.

15.01.2018

 

Share This: