Braktisja

Tregim nga:

Xhevdet Pozhari

 

 

Jam vetëm në dhomë. Mes meje dhe librit që mbaj në duar ka ngritur mur heshtja. Atë mur dua ta shemb me leximin, por assesi nuk ia dal dot dhe ai bëhet gjithnjë e më i lartë dhe më i pamposhtur e nuk lë të depërtosh përtej heshtjes. Libri nuk ia del të rrëmbejë vëmendjen time; nuk ia del të bëhet livadh joshës ku do kulloste imagjinata ime. Mbase, për këtë arsye detyrohesha t’i rilexoj nga disa herë radhët që më iknin nga sytë, njësoj siç iknin edhe orët e vetmisë sime, siç ikën koha ngutas, atëherë kur e ke më së miri. I trembur nga ai mur i ngritur nga heshtja që mbushte dhomën time dhe i ngulfatur nga ajo vetmi që ishte bërë suva e ngjitur në murin e heshtjes, nuk më mbetej tjetër përpos të lë librin e të dal jashtë. Ishte koha e ditës kur rrallëherë mund të takosh ndokënd që, si mua, e ka dërmuar vetmia.

Përreth meje po ajo natyrë, po ato rrugë që i njihja në çdo cep të tyre. Çdo pëllëmbë e tyre peshonte si gur në shpirtin tim. Dhe ashtu i shpërqendruar, ishte më se e natyrshme të mos vëreja ndonjë gjë interesante. Aq më shumë më bëhej se nuk dija të orientohesha, se përnjëherë m’u ngatërruan rrugët dhe më bëhej thuajse ecja nëpër një labirint. Mbase edhe pa vetëdije dola nga ai labirint dhe u gjeta në një vend të braktisur, të pllakosur nga heshtja, njësoj si më parë dhoma ime ku mundohesha të lexoj. U ndjeva si i ardhur nga një heshtje në tjetrën, nga një vetmi në kasollen e një tjetër vetmie.

Nuk u trishtova nga ai mjedis i panjohur, aq më shumë ndjehesha mirë dhe fytyrën ma ledhatoi një buzëqeshje e lehtë, nga ato buzë-qeshje nëpërmjet të cilave njeriu shpreh sa hutesën e tij, po aq edhe kureshtjen të zbulojë më tej atë me të cilën përballet. Isha i braktisuri, i cili mundohet të braktisë vetminë e tij; doja të jem sa më larg syve të botës, që ta shoh botën të tillë siç është. Mbase vetëm kështu do mundja të dëgjoja më lehtë atë shumëzëshmërinë në mua, si dhe të kuptoja se vetmin time e bëjnë më të pa-durueshme ata shumë “unët” në mua që vazhdimisht nuk pajtohen mes veti, që grinden dhe kacafyten duke dashur që çdonjëri nga ata të jetë sundues i vetëm i çdo gjëje në mua.

Dhe, papritur, jehoi një ushtimë shurdhuese, ende pa e marrë vetveten nga tronditja që më përshkoi kur u përballa me atë hapësirë, që nuk e kisha parë kurrë më parë dhe që ishte si një lagje e ndarë nga qyteti, si një ujdhesë ende e pabanuar nga zhurma e njerëzve dhe nga vetmia e tyre.

– U frikësove? – më erdhi një zë nga prapa, që tani ma futi me të vërtetë frikën deri në palcë

– Jo, jo edhe gjithaq, – u përpoqa të zotëroj veten dhe të flas me zë të qetë, zë i cili më bëhej se nuk më dilte nga fyti, por nga ngërçi i fytyrës sime. Fyti edhe ashtu më ishte tharë, jo aq nga thatësia që mbizotëronte, sa nga situata e pazakontë në të cilën ndodhesha. Edhe zëri që dëgjoja më vinte si nga askund, si një jehonë e gjithanshme.

– Atëherë pse dridhesh, mos ke gjë të ftohtë? – më pyeti sërish ai zë, por kësaj radhe disi si në tallje.

Ishte e çuditshme, por as që ndjeja nevojë të shikoj anësh mos kishte ndonjëri që më drejtohej. Pastaj u dëgjua edhe një ushtimë, nga e cila u ngurosa në vend. Atëherë gjeta forcë dhe me rrëmbim shikova anësh duke dashur të përcaktoj nga vinte ajo britmë. Sa më shumë i hapja sytë, aq më shumë më shtohej frika. Askund nuk pashë njeri në atë hapësirë të heshtur.

– Këtu jam, por s’mund të më shohësh edhe pse do doja të shihemi, të të çliroj nga ajo hutesë! – tha sërish zëri që më ngjalli vetëm një dëshirë: të më lërë rehat, të shporret nga aty. E dija; mund të përballja edhe ushtima më shurdhuese se ato që dëgjova, por jo edhe të duroja atë zë të sekretshëm që nuk e di as vetë pse më trishtonte aq.

Për çudi, thuajse dikush i lexonte mendimet e mia të heshtura, andaj përnjëherë dëgjova zërin e mëparshëm, i cili thuajse u përgjigjej hamendësive të mia:

– Mendoja se ke nevojë për shoqëri, se je i lodhur nga ngarendja nëpër jetë për të përfunduar i braktisur në këtë vend të lënë në harresën e të gjallëve e që është bërë si një bulevard i të vdekurve.

– Kush je ti, ç’kërkon nga unë? – pyeta me zërin dridhës dhe njëkohësisht edhe lutës.

– Më habit se si nuk më njeh, kemi qenë miq të vjetër me vite, më shqetëson si është e mundur të mos të të kujtohem as tani kur je fillikat vetëm.

– Nuk të njoh dhe s’besoj që do mund të njihja të padukshmen sado që zëri yt mund të më rikujtojë diçka nga e kaluara ime! – iu drejtova kësaj radhe me një guxim që u ngjall nga një thellësi e panjohur imja.

– Por, ti vetë më thirre, o i mjerë! Më lusje të vij me këto gjëmime që s’janë tjetër pos rënkimet tua! – kumboi tani në hapësirë zëri i mëparshëm, njësoj i ashpër, por tani disi i pavendosur. Ai zë jehoi dhe u valëzua nëpër hapësirë, duke marrë me vete edhe gjitha hamendësitë se kush do ishte ai që bisedonte me mua.

U drodha dhe u përpëlita i pafuqishëm në shtrat kur u këndella dhe pashë se kisha ëndërruar. Ende më jehonte ndër veshë ai zë, që i përsëriste fjalët që i kisha dëgjuar në ëndërr. Për një çast, në dhomën time pashë një hije që ecte drejt derës. Kjo më nuk ishte ëndërr. Ajo hije mund të ishte dëshirë e pakuptueshme imja për të jetuar edhe i braktisur, madje edhe kur vetë zëri i vdekjes të thërret të marrësh rrugën drejt saj.

Hija që ecte nëpër dhomën time, hapi derën dhe doli jashtë.

U çova nxitimthi nga shtrati dhe zbrita me të shpejtë shkallëve teposhtë. Më bëhej se diçka më ishte këputur nga shpirti dhe se ajo pjesë e qenies sime ishte hija që braktisi dhomën. Nuk më mbetej asgjë tjetër përpos të dal jashtë. Dhe ndjehesha si një trup i gjymtuar, që qëndron në pragun e Lindjevdekjes së vet, në pragun ku nuk dëgjohej as cicërima e zogjve, as zëri i kukuvajkës, por vetëm jehona e vetmisë sime, vetëm zëri i braktisjes së tmerrshme që buronte nga një jetë e zhurmshme rreth meje.

Share This: